بیشترین پایتخت‌های بازی‌های المپیک زمستانی: بین میراث، نوآوری و حواشی انتخاب پایتخت بازی‌های المپیک زمستانی از لحاظ تاریخی محدودتر و پیچیده‌تر از بازی‌های المپیک تابستانی بوده است، به دلیل نیازهای خاص به رشته زمین، اقلیم و زیرساخت‌ها. برخی از شهرها نه تنها به دلیل دستاوردهای ورزشی بلکه به دلیل تأثیرات سیاسی، فناوری و فرهنگی خود و همچنین حواشی مرتبط با آن‌ها نمادین شده‌اند. شهرت آن‌ها از موفقیت‌های سازماندهی، شاهکارهای معماری، بافت تاریخی یا برعکس، شکست‌ها و تضادها نشأت می‌گیرد. 1. شامونی (فرانسه، 1924) — نقطه صفر با اینکه این بازی‌ها به صورت رسمی المپیک نبودند بلکه «هفته ورزشی بین‌المللی به مناسبت هشتمین المپیک» بودند، اما بعداً آکادمی المپیک این بازی‌ها را به عنوان اولین بازی‌های المپیک زمستانی به رسمیت شناخت. شامونی، یک کورسک کوچک کوهستانی، به تاریخ ورزش زمستانی به عنوان مبدأ ورزش زمستانی وارد شد. شهرت آن نمادین است و به ریشه این سنت مرتبط است. 2. گارمیش-پارتنکیرشن (آلمان، 1936) — المپیک در سایه نازیسم فقط یک ماه پس از بازی‌های المپیک تابستانی در برلین نازی، بازی‌های المپیک زمستانی در مجموعه کورسک متحد گارمیش-پارتنکیرشن ادامه یافت و به عنوان ادامه ماشین تبلیغات قدرتمند رایش سوم شناخته شد. این بازی‌ها بیشتر به دلیل بافت سیاسی‌شان شناخته می‌شوند: تحت فشار آکادمی المپیک، نازی‌ها لозانگ‌های ضد یهودی را از خیابان‌ها برداشتند، اما روح سیاست نژادی در هوا جریان داشت. این بازی‌ها آخرین بازی‌ها قبل از وقفه ۱۲ ساله به دلیل جنگ جهانی دوم بود. این نمونه‌ای است از اینکه چگونه یک رویداد ورزشی برای مشروعیت‌بخشی به رژیم توتالیتر استفاده می‌شود که بر شهر یک لکه تاریخی برجای گذاشت. 3. اینسبروک (آustria، 1964 و 1976) — پایتخت امید و چالش شهر منحصر به فردی که دو المپیک سفید را میزبان بود. ۱۹۶۴: این بازی‌ها به عنوان «بازی‌های سادگی» یا «بازی‌های امید» شناخته می‌شوند. پس از حادثه اسکوو-ولی-۱۹۶۰ و بزرگ‌سازی در کورتی، اینسبروک یک رویکرد عملی، انسانی و مثبت پیشنهاد داد. بازی‌ها به عنوان یک موفقیت تلویزیونی شناخته شد و به اعتماد به نفس در ایده‌های المپیک برگشت. ۱۹۷۶: اینسبروک پس از اینکه دنور (ایالات متحده) از برگزاری بازی‌ها به دلیل اعتراضات محیط‌زیستی و ریسک‌های مالی خودداری کرد، به عنوا ... Читать далее