جستجوی سیارات قابل سکونت خارج از منظومه شمسی یکی از مهم‌ترین و بلندپروازانه‌ترین وظایف نجوم مدرن است. با استفاده از تلسکوپ‌های فضایی مانند کپلر و تESS، دانشمندان هزاران سیاره فراخورشیدی را کشف کرده‌اند. در میان این تعداد زیاد، چندین کاندیدای خاص وجود دارد که در منطقه قابل سکونت قرار دارند — منطقه‌ای اطراف ستاره‌ای که شرایطی برای وجود آب در حالت مایع روی سطح سیاره فراهم می‌کند، که به عنوان شرط کلیدی برای زندگی در شکل شناخته شده ما در نظر گرفته می‌شود. معیارهای سکونت و «سوپرزمین‌ها» علاوه بر قرارگیری در منطقه قابل سکونت، نجوم‌دانان به عوامل دیگر نیز توجه می‌کنند. نقش مهمی به نوع سیاره اختصاص داده می‌شود: بیشترین علاقه به سیارات سنگی مانند زمین دارند، نه سیارات غول‌پیکر گازی. همچنین پایداری ستاره میزبان و وجود جو ارزیابی می‌شود. گروه خاصی از اجرام که توجه بیشتری را جلب می‌کنند، «سوپرزمین‌ها» هستند، سیاراتی که جرم آنها از زمین بیشتر است اما کمتر از جرم سیارات غول‌پیکر گازی است. آنها ممکن است دارای گرانش قوی‌تری باشند که جو غلیظی را نگه می‌دارد و زمین‌شناسی فعال که به چرخه مواد کمک می‌کند. سیستم TRAPPIST-1: هفت جهان در اطراف یک قرمز کوتوله یکی از سیستم‌های بسیار امیدوارکننده TRAPPIST-1 است که در فاصله 40 سال نوری از ما قرار دارد. هفت سیاره سنگی که اندازه آنها مشابه زمین است، در اطراف یک قرمز کوتوله می‌چرخند. سه سیاره TRAPPIST-1e، f و g در مرکز منطقه قابل سکونت قرار دارند. این یک آزمایشگاه منحصر به فرد برای زمین‌شناسی مقایسه‌ای است که به مطالعه جهان‌هایی با شرایط مختلف در یک سیستم امکان می‌دهد. با این حال، زندگی در قرمز کوتوله با چالش‌هایی مواجه است: این ستارگان اغلب فوران می‌کنند و سیارات را در برابر پرتوهای ماوراءبنفش قوی قرار می‌دهند. علاوه بر این، به دلیل جذب جاذبه‌ای، این سیارات احتمالاً همیشه به یک سمت به ستاره نگاه می‌کنند، که اختلاف دما بین نیمکره روز و شب را به شدت افزایش می‌دهد. پروکسمای سنتورا b: نزدیک‌ترین همسایه نزدیک‌ترین سیاره فراخورشیدی به ما، پروکسمای سنتورا b، در فاصله 4,24 سال نوری از ما در سیستم نزدیکترین ستاره به خورشید قرار دارد. این سیاره سنگی نیز در اطراف یک قرمز کوتوله می‌چرخد و در محدوده منطقه قابل سکونت قرار دارد. کشف آن یک معجزه بود، اما شرایط ... Читать далее