انكлюзيون در جامعه مدرن: از تطابق محیط به تغییر معیار مقدمه: تحول مفهوم — از یکپارچگی به انكлюзيون انكлюзيون در گفتمان علمی و اجتماعی مدرن دیگر تنها معادل حضور فیزیکی "مختلفان" در محیط عمومی نیست. این مفهومی است که نیازمند تغییر سیستماتیک نهادهای اجتماعی، عملکردها و معیارهای فرهنگی است تا از فرصت‌های برابر مشارکت و خودرایی برای همه افراد، بدون توجه به ویژگی‌ها، محدودیت‌ها یا موقعیت اجتماعی آن‌ها، اطمینان حاصل شود. اگر یکپارچگی به معنای تطابق فرد با سیستم موجود و ثابت است (مثلاً نصب پله‌های پاندوس به مدرسه قدیمی)، پس انكлюзيون تغییر خود سیستم با توجه به تنوع تجربه‌های انسانی است (طراحی مدرسه‌ای که از ابتدا برای همه قابل دسترسی باشد). اساس‌های فلسفی و حقوقی: تغییر پارادایم اساس انكлюзيون تغییر از مدل پزشکی معلولیت به مدل اجتماعی است. مدل پزشکی محدودیت‌ها را به عنوان مشکل شخصی ("نقص") می‌بیند که نیازمند درمان یا اصلاح است. مدل اجتماعی، که توسط جنبش حقوق معلولان بریتانیا در دهه ۱۹۷۰ توسعه یافت، استدلال می‌کند که معلولیت توسط خود وضعیت سلامت ایجاد نمی‌شود، بلکه توسط موانعی (عمومی، اطلاعاتی، ارتباطی، رابطه‌ای) که جامعه ایجاد می‌کند، شکل می‌گیرد. این مدل در کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق معلولان (۲۰۰۶) رسمیت یافت که اولین سند بین‌المللی بود که انكлюзيون را به عنوان حق و وظیفه دولت‌ها تأیید کرد. کنوانسیون نه تنها عدم تبعیض را می‌طلبد، بلکه "تطابق معقول" (reasonable accommodation) و طراحی جهانی (universal design) — ایجاد محصولات و محیط‌هایی که از ابتدا برای گروه گسترده‌ای از کاربران مناسب هستند بدون نیاز به تطابق خاص — را می‌طلبد. چند وجهی انكлюзيون: فراتر از معلولیت درک مدرن انكлюзيون چندوجهی است و شامل انواع مختلفی از فرم‌های استثنای اجتماعی است: انكлюзيون در آموزش: ایجاد مدارس انكлюзیونی که کودکان با نیازهای آموزشی مختلف (معلول، مهاجر، با استعداد، با ویژگی‌های رفتاری) با برنامه‌های آموزشی فردی با یکدیگر تحصیل می‌کنند. تحقیقات (مثلاً تحلیل متخصص توماس ههیرا در دانشگاه هاروارد) نشان می‌دهد که آموزش انكлюзیونی با پشتیبانی مناسب، نتایج آموزشی را برای کودکان با نیازهای خاص و همسالان عادی آن‌ها بهبود می‌بخشد و مهارت‌های اجتماعی و همدلی را در همه تقویت می‌کند. انكлюзيون ... Читать далее