رزگا به عنوان نماد مدرسه: از ابزار تنبیه به عنوان آرچایتیپ خاطره پرسش این است که آیا رزگا نماد مدرسه است، نیازمند تحلیل تاریخی و فرهنگی است. رزگا (چوب برای تنبیه جسمی) نه نماد مدرسه به عنوان یک نهاد آموزشی، بلکه نماد یک پارادایم آموزشی خاص بود — یک پارادایم اقتدارگرا، مبتنی بر ترس، درد و تسلیم بیقید و شرطی. نقش آن از یک ابزار واقعی قدرت به یک آرچایتیپ فرهنگی قوی که تجربه آسیب‌های آموزش سنتی را نشان می‌دهد، تکامل یافته است. 1. زمینه تاریخی: رزگا به عنوان ابزار آموزشی برای قرن‌ها، تا پایان قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم، تنبیه‌های جسمی بخش قانونی از فرآیند آموزش در بسیاری از کشورهای جهان بود. در اروپا: در مدارس عمومی بریتانیا، تنبیه (اغلب نه با رزگا، بلکه با چوب یا ابزار خاص) یک عمل روزمره برای حفظ انضباط و وارستگی بین دانش‌آموزان بود. در مدارس گیمناسی پрусس و روسیه، تنبیه‌های جسمی (با رزگا و خط به دست) نیز رسمی و قانونی بود، اگرچه در روسیه برای طبقات مالیات‌دهنده (کشاورزها، شهروندان) در سال 1864 لغو شد، و برای نجیب‌زادگان زودتر. معنای نمادین: رزگا نماد مادی قدرت مطلق معلم (یا دانش‌آموز ارشد) بر کودک بود. آنچه آن را نشان می‌داد بیشتر فرآیند شناخت بود، نه فرآیند تسلیم و شکستن اراده. استفاده از آن یک مراسم عمومی بود که به منظور تحقیر مجرم و ترساندن دیگران طراحی شده بود. رویداد جالب: در روسیه قبل از انقلاب، یک سند رسمی وجود داشت — «قوانین مربوط به اجرای تنبیه‌های بر روی دانش‌آموزان مدارس عمومی» (پایان قرن نوزدهم)، که مشخص می‌کرد چه کسی، چگونه و به چه دلیل حق دارد دانش‌آموزان را تنبیه کند. این نشان می‌دهد که سیستم چقدر رسمی و سازمان‌یافته بود. 2. چرا رزگا نماد جهانی مدرسه نیست؟ مدرسه به عنوان یک نهاد اجتماعی دارای بسیاری از نمادهای مثبت و یکپارچه است (زنگ، کتاب، کره زمین، نشان، آهنگ رسمی)، که به انتقال دانش، رشد، جامعه مرتبط هستند. رزگا اما نماد یک عمل تنها تأییدکننده و مجازات‌کننده است. آنچه با هدف انسانی‌سازی آموزش در تضاد است. در بسیاری از فرهنگ‌ها (به عنوان مثال در ژاپن سنتی یا بین قوم‌های بومی آمریکا) تنبیه‌های جسمی در آموزش به طور سیستماتیک انجام نمی‌شود. استفاده از آن همیشه موضوع بحث‌های شدید بود. در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، معلمانانی مانند جان لاک، یوهان ... Читать далее