آداب و رسوم سال نو قوم‌های شرق دور: بین سالنوی شرقی و میراث شوروی مقدمه: چند بعدی بودن جشن شرق روسیه، منطقه‌ای منحصر به فرد با تنوع فرهنگی و قومی بالا (اسلاوی، قومی تونگوسو-مانچو، پالئوآسیایی، نویخسکی و همچنین تأثیرات همسایه‌های چین، کره و ژاپن)، مجموعه‌ای پیچیده از آداب و رسوم سال نو را ارائه می‌دهد. در اینجا چند لایه قرار دارند: سال نو رسمی سکولار (۱ ژانویه)، بقایای رituالیستی شوروی، سال نو شرقی عمیقاً ریشه‌دار (ماهیانه، چینی) با چرخه حیوانات، و آداب و رسوم اصیل قوم‌های بومی، مرتبط با آستریگهای زمستانی و آغاز چرخه طبیعی جدید. قوم‌های بومی: برخورد با خورشید جدید و ارواح طبیعت قبل از ورود مهاجران روس، قوم‌های بومی هیچ جشن سالیانه‌ای در اواخر دسامبر نداشتند. آداب و رسوم اصلی زمستانی آن‌ها به آستریگهای زمستانی اختصاص داشت — لحظه «زنده شدن خورشید». نانیایی، اولچی، اوروچی: جشن «دولون» یا «دوگانی» مرتبط با احترام به ارواح-سرپرستان جنگل، آب و آتش بود. مهم‌ترین ریتوئال تغذیه آتش و ارواح اجداد با آش ریتوئال یا نان‌های لایه‌ای بود. روی درختان مجسمه‌های چوبی (آیدول‌های چوبی) به عنوان هدیه برای شکار موفق آویخته می‌شد. رقص‌های آداتی با ماسک و دامن‌های صدا (برای دفع ارواح بد) شکار را تقلید می‌کرد و ارواح را خوشحال می‌کرد. نویخی: جشن اصلی زمستانی — «مل-موو» (جشن خرس)، می‌توانست در زمان‌های مختلف برگزار شود اما اغلب در زمستان برگزار می‌شد. اگرچه معنای اصلی آن ریتوئال کشتن و خداحافظی با روح خرس — سرپرست جنگل بود، اما در آن عناصر خداحافظی با قدیمی‌ها و برخورد با چرخه جدید نیز وجود داشت. جشن شامل نمایش‌های پیچیده‌ای بود، پantomime با ماسک‌ها، اجرای افسانه‌های حماسی. اویان و اویانکی (تونگوس): آداب و رسوم، مرتبط با برخورد خورشید پس از طولانی‌ترین شب، برگزار می‌کردند. به دور از چادرها به سمت خورشید حرکت می‌کردند، آتش‌های بزرگ روشن می‌کردند. غذای ریتوئال — سالمات (آش از آرد خرد شده یا آرد با چربی خرس) را آماده می‌کردند که بین اعضای خانواده‌ها تقسیم می‌شد. آداب و رسوم «شاهدیبئ» در اویانکها شامل علامت‌گذاری روی لопатک اردک در مورد موفقیت‌ها در شکار در چرخه جدید بود. سال نو دوگانه: گریگوریان و شرقی با ورود جمعیت روس و قدرت شوروی، ۱ ژانویه به عنوان جشن اصلی رسمی شد. اما تأثیر فرهنگی قوی چین، ... Читать далее