سفرهای دور دنیا در ادبیات جهانی: از قصه آزمایش تا استعاره شناخت سفرهای دور دنیا به عنوان یک موضوع ادبیات، فرآیند پیچیده‌ای را طی کرده است: از مستندات گزارشی از اکتشافات واقعی تا استعاره عمومی مسیر زندگی، شناخت جهان و خود. در ادبیات جهانی، این موضوع نه تنها به عنوان زمینه‌ای تخیلی، بلکه به عنوان اصل ساختاری، آزمایشگاهی برای آزمایش قهرمان، ایده‌ها و اصول اجتماعی عمل می‌کند. 1. فاز مستندات و تفکر فلسفی (قرن‌های ۱۶–۱۸). اولین متون در واقع گزارش‌هایی بودند، اما حامل بار فلسفی قوی‌ای بودند. آنتونیو پیگافetta، "سفر مگلان" (حدود ۱۵۲۵): تاریخچه اولین سفر دور دنیا (۱۵۱۹-۱۵۲۲) نه تنها توصیفی از مسیر است، بلکه یک متن برخوردی است. اروپایی‌ها برای اولین بار به طور دقیق، غیرطبیعی بودن جهان‌های بیگانه را (پاتاگونیا، فیلیپین‌ها) ثبت می‌کنند. سفر در اینجا عملی از قهرمانی و قربانی برای عبور از مرز‌های شناخته شده است، جایی که موفقیت (بازگشت یک کشتی از پنج کشتی) معادل معجزه است. "سفر گولیور" جاناتان اسمیت (۱۷۲۶): اگرچه لیمولیو گولیور سفر دور دنیا انجام نمی‌دهد، اما چهار سفر او به سرزمین‌های ناشناخته بر اساس همان منطق تحقیقات انسان‌شناسی مقایسه‌ای پیروی می‌کند. اسمیت از فرم سفر برای ستیزه‌جویی شدید با تمدن اروپا، سیاست و طبیعت انسانی استفاده می‌کند. هر سرزمین یک "آینه ناقص" است که بدی‌ها یا فضائل را بزرگ می‌کند. سفر دور دنیا (به عنوان مجموعه‌ای از جهان‌های مختلف) به روشی برای استرانی و انتقاد تبدیل می‌شود. 2. رمانتیسم و علمی-تخیلی: سفر به عنوان جستجوی داخلی و ایده‌آل‌گرایی (قرن ۱۹). در قرن نوزدهم، موضوع سفر دور دنیا رمانتیزه و پیچیده‌تر می‌شود. "بچه‌های کاپیتان گرانت" (۱۸۶۸) و "دور دنیا در ۸۰ روز" (۱۸۷۲) ژول ورن. ورن دو مدل اصلی ایجاد می‌کند. "بچه‌های کاپیتان گرانت" یک سفر-کویز است که هدف (یافتن پدر) دلیل حرکت بر اساس مسیر است. جغرافیا به عنوان یک پازل بزرگ در نظر گرفته می‌شود که باید جمع‌آوری شود. در "۸۰ روز" سفر یک رقابت ورزشی با زمان و فضا است. فیلیاس فogg برای شناخت حرکت نمی‌کند، بلکه برای پیروزی بر رویای انتزاعی — мерیدین‌ها و ساعت‌ها. سفر او چرخه‌ای و مکانیکی است و مهم‌ترین کشف (روز برنده شده) یک پیروزی طنزآمیز از محاسبات انسانی بر ماده است. در اینجا سفر دور دنیا به عنوان یک بازی ذ ... Читать далее