موضوعیت "ساعت‌های زیستی" برای انسان مدرن: نوع چرخه‌ای در عصر نور مصنوعی مفهوم "ساعت‌های زیستی" دیگر یک استعاره نیست و به یک مفهوم علمی دقیق در کرونوبیولوژی - علم سازمان زمانی سیستم‌های زنده - تبدیل شده است. برای انسان مدرنی که در شرایط دسترسی شبانه‌روزی به نور، اطلاعات و کار زندگی می‌کند، درک و احترام به ریتم‌های شبانه‌روزی خود نه تنها یک سوال از سلامت، بلکه یک سوال از سلامت بلندمدت، بهره‌وری و استحکام روانی است. اساس‌های علمی: از ژن‌ها تا هورمون‌ها ساعت‌های زیستی یک سیستم سلسله مراتبی هستند. "راننده اصلی ریتم" این سیستم در هسته سوب‌خلیایی (SCH) هیپوتالاموس مغز قرار دارد. این کلاستر از حدود 20،000 نورون، کار ساعت‌های محیطی که تقریباً در هر سلول بدن قرار دارند را هماهنگ می‌کند. مکانیزم مولکولی. این مکانیزم بر اساس حلقه بازخورد ترجمه-تعبیه است. ژن‌های "ساعت‌ها" (مانند Clock و Bmal1) تولید پروتئین‌ها را شروع می‌کنند که با انباشته شدن، فعالیت خود را متوقف می‌کنند. این چرخه حدود 24 ساعت طول می‌کشد. سین‌کرونایر شماره 1 - نور. SCH اطلاعات مربوط به نور را مستقیماً از سلول‌های حساس به نور در شبکیه دریافت می‌کند که به بخش آبی طیف واکنش نشان می‌دهند. صبح نور تولید هورمون ملاتونین (نشان خواب) را متوقف می‌کند و آزادسازی کورتیزول (هورمون بیداری و فعالیت) را تحریک می‌کند. تأثیر بر فیزیولوژی. این ساعت‌ها نه تنها خواب و بیداری، بلکه اوج تولید هورمون‌ها، حرکت معده، عملکرد سیستم ایمنی، دمای بدن، عملکرد شناختی و حتی تقسیم سلول‌ها را تنظیم می‌کنند. چالش اصلی دوران مدرن: ديسين‌کروناسی تمدن عامل قدرتمندی ایجاد شده است که کار ساعت‌های زیستی را مختل می‌کند - نور مصنوعی، به ویژه در طیف آبی (صفحات دستگاه‌های الکترونیکی، لامپ‌های LED) و برنامه کاری انعطاف‌پذیر و اغلب شبانه‌روزی. این باعث ایجاد یک پدیده اجتماعی جت‌لگ (دیسین‌کروناسی) شده است - ناهماهنگی بین ساعت‌های داخلی انسان و خواسته‌های اجتماعی. پیامدهای دائمی ديسين‌کروناسی: اختلالات متابولیک. ساعت‌های مختل شده بر تولید انسولین، لپتین (هورمون سیری) و گرلین (هورمون گرسنگی) تأثیر می‌گذارد. این مسیر مستقیم به چاقی، سندروم متابولیک و دیابت نوع 2 منجر می‌شود. آزمایش‌ها بر روی موش‌هایی با ژن‌های ساعت‌های غیرفعال نشان می‌دهد که حتی با رژیم غذایی ع ... Читать далее