سانی‌ها به عنوان نشانه کریسمس و سال نو: سیمبول‌شناسی اسکی زمستانی مقدمه: از ابزار کاربردی به آرچایپتونیک جشن سانی‌ها (سانی، سلد، Schlitten) در زمینه جشن‌های زمستانی نماد فرهنگی پیچیده‌ای هستند که معنای آن از یک وسیله حمل و نقل کاملاً عملی به یک ساختار نمادین پیچیده‌تر تبدیل شده است. این تغییر نشان‌دهنده فرآیندهای عمومی‌تر رعایت کردن زندگی روزمره و شکل‌گیری وikonography جشن‌ها در دوران صنعتی و پسا صنعتی است. تحلیل سانی‌ها به عنوان یک نشانه نیاز به مراجعه به تاریخ فناوری، انسان‌شناسی کودکان، تجاری‌سازی جشن و پوئتیک نوستالژی دارد. پیدایش: از حمل و نقل به سرگرمی در ابتدا سانی‌ها (رزوانی، دروانی) جزئی‌ای ضروری از زندگی در مناطق برف‌خیز اروپای شرقی و آمریکای شمالی بودند. استفاده از آن‌ها برای حمل بار و افراد در زمستان به صورت عملی بود. نقطه عطف کلیدی جدا کردن «سانی‌های کاربردی» از «سانی‌های کودکانه» و «سانی‌های ورزشی» در قرن نوزدهم بود. با توسعه فرهنگ شهری و ظهور مفهوم کودکی به عنوان یک وضعیت اجتماعی خاص (کارهای فیلیپ آرئس)، سانی‌ها به یک عنصر از بازی‌های زمستانی تبدیل شدند. کوه‌های شهری و خیابان‌های برف‌پوش به عنوان «مسیرهای تمرینی» تبدیل شدند و خود عمل سقوط — به عنوان استعاره‌ای از آزادی، سرعت و شادی که در مقابل نظم سخت بزرگسالان مقاومت می‌کند. واقعیت تاریخی: در انگلستان ویکتوریایی و آمریکا در قرن نوزدهم، سقوط از سانی‌ها به عنوان سرگرمی زمستانی برای همه سنین محبوب شد. دقیقاً در آن زمان تصویر شناخته شده‌ای شکل گرفت: سانی‌های چوبی با لبه‌های فلزی، اغلب «سانی‌های آمریکایی» (Flexible Flyer)، که در سال 1889 توسط ساموئل آلن حق ثبت اختراع شد و امکان کنترل مسیر را فراهم می‌کرد. این طراحی به عنوان کلاسیک شناخته شد. ارتباط با سنتا کلوز: تولد کانون تصویری نقش تعیین‌کننده در تبدیل سانی‌ها به نماد کریسمس، تصویرسازی تصویر سنتا کلوز بود. تا اواسط قرن نوزدهم، سنت نیکولاس (سینترکلااس) یا پدربزرگ کریسمس (Weihnachtsmann) می‌توانست پیاده، روی اسب یا شتر حرکت کند. تصویر کانونی — پدربزرگ مهربان در سانی، که توسط اسب‌های پروازنده به امانت داده شده — در سال 1823 در شعر ناشناس «بازدید سنت نیکولاس» (معلوم‌تر به عنوان «شب قبل از کریسمس») ایجاد شد. نویسنده، کلمنت کلارک مور، سانی‌های کوچک و هشت گاو ... Читать далее