ایده بازگرداندن دایناسورها به زندگی یکی از هیجان‌انگیزترین و متناقض‌ترین مسیرهای مدرن بیوتکنولوژی است. این ایده ترکیبی از رویاهای پالئونتولوژیست‌ها، امکانات مهندسی ژنتیک و سوالات فلسفی درباره مرزهای دخالت انسان در طبیعت را در بر می‌گیرد. اگر زمانی چنین چیزی به فانتزی به نظر می‌رسید، اما امروز علم به نقطه‌ای نزدیک شده که خود مفهوم «بازگرداندن» گونه‌های باستانی دیگر به صورت استعاره نیست. رویایی که در آمبرگ زاده شد اولین اندیشه‌های درباره امکان بازسازی دایناسورها در اواسط قرن بیستم ظاهر شد، زمانی که پالئونتولوژیست‌ها شروع به یافتن بقایای فسیلی با باقی‌مانده‌های جزئی از مواد آلی کردند. این ایده به ویژه با فرهنگ محبوب، که علمی‌ترین فرضیات را به افسانه‌ای درباره کلونینگ با استفاده از DNA استخراج شده از مگس‌های سخت‌پوستی که در آمبرگ فریز شده بودند، تبدیل کرد، تقویت شد. از دیدگاه علمی، این وظیفه بسیار پیچیده‌تر از آن بود که تصور می‌شد. DNA یک مولکول بسیار شکننده است که تحت تأثیر تشعشع، دما و فرآیندهای شیمیایی دچار فرسایش می‌شود. تحقیقات نشان داده است که حتی در شرایط ایده‌آل، ساختار کد ژنتیکی بیش از چند میلیون سال حفظ نمی‌شود. چون دایناسورها حدود ۶۶ میلیون سال پیش منقرض شدند، امید به استخراج یک توالی کامل از DNA آن‌ها بسیار کم است. جزئیات کد باستانی با این حال، در برخی نمونه‌های استخوان و دندان حیوانات میزوزوئیک، دانشمندان ردپاهایی از پروتئین‌ها و باقی‌مانده‌های کوچک از نوکلئوتیدها را یافتند. روش‌های مدرن توالی‌یابی اجازه می‌دهند که بخش‌های میکروسکوپی از مواد ژنتیکی را بازسازی کنیم، اگرچه آن‌ها از یک کروموزوم کامل دور هستند. یک مسیر جالب تحقیق بررسی ژنتیک ارثی دایناسورها در نسل‌های پس از آن‌ها — پرندگان است. ژنوم مرغ، شترمرغ و کاسه‌نرک شامل بخش‌هایی از DNA است که مشابه آن‌هایی است که احتمالاً در دایناسورهای ترسپد وجود داشته است. این موضوع به جای کلونینگ، به «مهندسی معکوس» اشاره دارد — تلاش برای بازگرداندن ویژگی‌های از دست رفته با استفاده از ویرایش ژنوم گونه‌های مدرن. تکنولوژی ویرایش به عنوان ابزار تحلیل تکاملی بسیاری از آزمایش‌های مدرن بر اساس روش CRISPR-Cas9 مبتنی هستند که اجازه می‌دهد بخش‌های خاصی از DNA را دقیق تغییر دهند. با استفاده از این روش، محققان موفق به فعال کردن ژ ... Читать далее