نکات در زندان بدهی مارشالسی از دیکنز: آناتومی اجتماعی میکروکائوسم انگلستان ویکتوریایی مقدمه: زندان به عنوان یک نهاد اجتماعی و آزمایشگاه ادبیات زندان بدهکاران مارشالسی (The Marshalsea Prison) در ساوت‌وارک لندن، که توسط چارلز دیکنس در رمان "کوچولو دوریت" (1855-1857) توصیف شده است، نه تنها به عنوان یک مکان حبس بلکه به عنوان یک مدل کامل جامعه ویکتوریایی با ساختار طبقاتی، اقتصاد، اخلاق و بیماری‌های خود ظاهر می‌شود. دیکنس، که پدرش جان دیکنس در سال 1824 چند ماهی در مارشالسی بود، از نزدیک با این مکان آشنا بود. توصیف او نه یک گزارش تصویری است، بلکه یک تحلیل اجتماعی برجسته، که در قالب هنری ارائه شده و نشان می‌دهد که چگونه نهاد زندان بدهی انسان‌ها را تغییر داده و نسخه‌ای تحریف شده از "اجتماع در زندان" ایجاد کرده است. 1. طبقه‌بندی و استراتیفی‌کیشن: "آرستوکرات‌ها" و "سربازان" مارشالسی در تصویر دیکنس به وضوح طبقه‌بندی شده است و ساختار طبقاتی جهان خارج را تکرار می‌کند. «مردان بدهکار-آرستوکرات» (The Collegians). این طبقه بالاترین است. آنها در اتاق‌های نسبتاً مناسب ساکن هستند، منابعی دارند (معمولاً از بیرون فرستاده می‌شوند)، می‌توانند غذا و الکل را در بار زندان بخرند و لباس‌های باقی‌مانده از لباس‌های مناسب را بپوشند. بدهی آنها معمولاً بزرگ است و منشأ آنها نسبتاً بلندمرتبه است. آنها با پشتیبانی از رитуال‌های اجتماعی світلی، جلوه یک باشگاه را ایجاد می‌کنند، اما این جلوه بر روی یک بنای ناپایدار از فاجعه استوار است. قهرمان اصلی ویلیام دوریت، "پدر مارشالسی"، سال‌ها به عنوان یک پدر و بدهکار-آرستوکرات تلاش کرده است تا وضعیت خود را حفظ کند، که این یک شکل از حفاظت روانی جمعی است. ساکنان فقیر (The poor side). این جمعیت اصلی زندانیان هستند که در فقر، گرسنگی و نومیدی زندگی می‌کنند. بدهی آنها کوچک است، اما آنها منابعی برای پرداخت آنها و حتی برای حفظ حتی "آرامش" زندانی ندارند. آنها زمینه‌ای هستند که "آرستوکرات‌ها" روی آن بازی می‌کنند. دیکنس تأکید می‌کند که فقر در داخل زندان حتی وحشتناک‌تر از بیرون است زیرا امیدی باقی نمی‌ماند. 2. اقتصاد و سیستم وابستگی: زندان به عنوان یک کسب و کار مارشالسی به عنوان یک اقتصاد بازار سیاه عمل می‌کند. فروش امتیازات. مدیریت زندان (زندانی، دستیارهای او) از دولت درآمد ن ... Читать далее