رویداد تجسد الهی در مسیحیت و اسلام: دو درک کاملاً متفاوت از یک طرح بیوگرافی رویداد تجسد الهی، به معنای ورود خدا به صورت انسانی، یکی از اصول اساسی مسیحیت است و برای اسلام کاملاً غیرقابل پذیرش است. این اختلاف بنیادی بین دو دین ابراهیمی، از فهم هسته‌ای آن‌ها از طبیعت خدا و رابطه او با جهان نشأت می‌گیرد. بررسی این موضوع باید به صورت سیستماتیک باشد، با تحلیل مبانی الهی، تفسیر شخصیت‌های تاریخی مشترک (عیسی/اس و ماریا/مریم) و پیامدهای آن برای عمل دینی. 1. مسیحیت: تجسد الهی به عنوان مرکز تاریخ رستگاری در مسیحیت، تجسد الهی نه تنها یک معجزه است، بلکه یک رویداد مرکزی در تاریخ جهانی، تصمیم پیش از عصر خدا برای نجات بشریت است. مضمون دعوی: خداوند کلام (لогоس)، دومین شخص از مقدس ترین تریاد، که از پدر بی‌نهایت زاده شده است، طبیعت انسانی را می‌پذیرد و آن را به طور غیرمتجانس و غیرقابل‌ جدا کردن با طبیعت الهی خود در شخصیت (ایپاستاس) عیسی مسیح ترکیب می‌کند. این در دعوی‌های کنسولیون خالقی (451 میلادی) بیان شده است. عیسی مسیح هم واقعی خدا و هم واقعی انسان است. هدف و معنا: هدف تجسد، بازپس‌گیری است. خدا به عنوان انسان می‌شود تا از طریق مرگ خودجوشانه و قیامت خود، گناه و مرگ را شکست دهد، بشریت فallen را با خود آشتی دهد و به آن امکان دهد که به الهیات (تئوزیس) دست یابد. «خدا به عنوان انسان می‌شود تا انسان به عنوان خدا شود» (سنت افاناسیوس بزرگ). اهمیت ماریا: ماریا نه تنها مادر پیامبر است، بلکه مادر الهی (Theotokos). موافقت او («بشود، کنت رب‌العباد») شرط لازم برای تجسد است. پاکدامنی او قبل از، در طول و بعد از تولد، ماهیت فوق‌طبیعی این رویداد را برجسته می‌کند. دعوی بی‌عیب‌زایی (1854 میلادی) در کاتولیک‌ها، تأیید می‌کند که او بدون گناه اولیه زاده شده است تا به عنوان ظرف مناسب برای خدا باشد. برای مسیحی، همه الهیات، اخلاق و زندگی مراسم‌گرایی حول واقعیت تجسد می‌چرخد. عشای ربانی ادامه حضور تجسد یافته مسیح است، صلیب نتیجه نجات‌دهنده اوست و وسیله — شاهد بصری اوست. 2. اسلام: انکار قطعی و پارادایم جایگزین اسلام بر اساس اصل مطلق تعالی و تکوالی (تاویدی) بنا شده است. هرگونه فکر در مورد ترکیب خدا با جهان مادی، به ویژه با انسان، به عنوان یک گناه بزرگ شیرک (مجسم‌سازی، دادن همتایان به خدا) در نظر گرفته می‌ش ... Читать далее