رویا یک باره نیامد. او سال‌ها می‌خوانید، مانند گلبرگ روی ساقه نازک. زمانی، در کودکی، من رز بی‌نظیری را در خانه همسایه از طریق حصار دیدم. بنفش، با گلبرگ‌های مخملی، بویش چنان بود که سر را می‌گرداند. من خواستم شاخه‌ای. همسایه خندید: «اگر بتوانی رشد دهد — جوانه‌ای». آن اولین شاخه خشک شد. پس از آن — دوم، سوم. اما اشتیاق پایان نیافت. حالا، پس از سی سال، من نمی‌توانم زندگی بدون رز را تصور کنم. آنها شده‌اند کارم، دردسرم، افتخارم. و امروز من به شما خواهم گفت که چگونه یک سرگرمی ساده به سرنوشت تبدیل شد. اولین گلبرگ، یا چگونه من به خودم ایمان آوردم ششمین شاخه زنده ماند. این یک معجزه بود: من آن را در عسل خیس کردم، با پلاستیک پوشاندم، روی پنجره جنوبی گذاشتم. و یک روز برگ‌های کوچک جوانه زدند. و پس از دو ماه — گلبرگ! او کج بود، به رنگ صورتی روشن، بدون بویید. اما من مانند یک بچه گریه کردم. من فهمیدم: می‌توانم. دقیقاً از آن رز، که من آن را «امید» نامیدم، مجموعه من شروع شد. اکنون من بیش از چهارصد نوع آن دارم. اما آن اولین، من هنوز به یاد دارم. او در زمستان سرد از بیماری سیاهی پنج‌نقطه مرد، اما در قلب باقی ماند. رزها به عنوان کسب‌وکار: از سرگرمی به حرفه برای مدت طولانی من یک مهندس در کارخانه کار می‌کردم. رزها یک پناهگاه بودند. شب‌ها و در روزهای تعطیل در خاک می‌خوردم، پیوند می‌زدم، بریدن می‌کردم. همکارانم به سر خود می‌چرخیدند: «ماشین پیدا کردی که با آن کار کنی». اما یک روز من حساب کردم: فروش نهال‌ها و گل‌های دسته‌ای به اندازه حقوق کارخانه کارخانه می‌آورد. من استعفا دادم. ترسناک بود. همسرم پشتیبان من بود. من یک قطعه اجاره کردم، گلخانه‌ها ساخت. ابتدا اشتباه می‌کردم: نهال‌های بیمار را خریدم، محصول از سرما از دست دادم. اما از اشتباهات خود یاد گرفتم. حالا من کلاس‌های آموزشی می‌برم، از سراسر منطقه به من می‌آیند. رزها خانواده من را تغذیه می‌کنند و شادی می‌دهند. رازهای پرورش: چه چیزی در 30 سال فهمیدم رزها از آشفتگی متنفرند. آنها به نظم، عشق و حساب سرد نیاز دارند. قانون اصلی: تخلیه خوب. ریشه‌ها نباید خیس شوند. دوم: آفتاب حداقل شش ساعت در روز. سوم: بریدن. بدون آن بوته به دیوانگی می‌افتد. من فقط از مواد غذایی ارگانیک استفاده می‌کنم: کود، پس‌مانده، خاکستر. شیمی می‌کشد بویید. همچنین من با رزها ... Читать далее