روز زمستانی خورشید در فرهنگ، هنر، ادبیات: آرایه مرگ و تولد روز زمستانی خورشید، به عنوان نقطه کلیدی سال نجومی، از دیرباز نه تنها به عنوان راهنمای طبیعی بلکه به عنوان راهنمای فرهنگی قدرتمندی خدمت کرده است. این روز آرایه عمیقی از «مرگ و تولد»، «تاریکی و روشنی» شکل داده است که در افسانه‌ها، مراسم، آثار هنری و ادبیات وجود دارد. این روز به عنوان یک کرونوتپ — فضای خاص زمانی، جایی که برخورد نهایت کاهش با امید به شروع جدید صورت می‌گیرد — شده است. اساس افسانه‌ای: جنگ روشنی و تاریکی در اساس همه تعبیرات فرهنگی از زمستانی خورشید، ترس عمومی انسان‌های باستانی از «مرگ» خورشید و تلاش‌های رituالی برای «نجات» آن وجود دارد. ساتورنالیای رومی (۱۷-۲۳ دسامبر): جشن در یادبود ساتورن، خدای کشاورزی و زمان، یک معکوس‌سازی نظام اجتماعی بود. بندگان با صاحبان می‌آشامیدند، پادشاه بازیگوش انتخاب می‌شد، همه چیز مجاز بود. این هرج و مرج یک عمل جادویی بود — بازگشت به «زمان طلایی» ساتورن، تا پس از پاکسازی و تجدید، جهان می‌توانست با خورشید دوباره به وجود آید. این اساس آرایه‌ای است که بسیاری از سنت‌های کارنوال را شکل داده است. یول سکاندیناوی: مهم‌ترین جشن سال، به خاطر تولد پادشاه خورشیدی. مراسم یول به دعوت روشنی منحصر بود: یک کدو یولی (نماد سال رفتن و تاریکی) سوزانده می‌شد که باید ۱۲ روز می‌سوخت و خانه را از ارواح بد محافظت می‌کرد. یول نمونه‌ای کلاسیک از این است که نیاز عملی برای گذراندن زمستان چگونه به فرم کلاسیک جنگ خدایان (در این دوره، طبق «مладشهر اددایا»، اودین رهبری «شکار وحشی» را به عهده داشت، روح‌ها را جمع‌آوری می‌کرد). سنت‌های سلاوی و کولادا: دوره از زمستانی خورشید (کولادا) تا کрещتن به عنوان زمانی که مرز بین جهان زنده و جهان مرده (نوی) نازک می‌شود، در نظر گرفته می‌شود. کولادا — عبور از خانه‌ها با آوازها و آرزوها — نه تنها درخواست برای خوراکی بود بلکه یک مراسم جادویی برای «کاشت» رفاه در سال آینده بود. گفته می‌شود که کلمات گفته شده در این «زمان مرزی» دارای قدرت خاصی هستند. تصاویر ادبی: از استعاره به نماد تعیین‌کننده داستان در ادبیات، زمستانی خورشید به ندرت به عنوان زمینه‌ای ساده است؛ آن به عنوان یک نماد فعال می‌شود که داستان را حرکت می‌دهد یا وضعیت قهرمان را آشکار می‌کند. شکسپیر و «زمان زمستانی روح» ... Читать далее