جنوب امریكا — این قاره‌ای است که فوتبال نه تنها یک ورزش، بلکه یک دین است و رقص و آواز — آیین‌های مقدس آن. در اینجا، دریبل با سامبا ترکیب می‌شود و فریادهای از تریبون‌ها مانند یک سمفونی به گوش می‌رسد. آرژانتینی‌ها تانگو رقصانند، برزیلی‌ها سامبا، کلمبیایی‌ها کومبیا و همه این ریتم‌ها در فرهنگ فوتبالی درهم تنیده‌اند. بازیکنان نه تنها گل می‌زنند، بلکه رقص‌های جشن را اجرا می‌کنند و هواداران در استادیوم‌ها به قدری می‌شعشع می‌شوند که زمین می‌لرزد. بیایید به این سفر کارنوالی برویم.برزیل: فوتبال زیر صدای سامبادر برزیل، رقص بخشی از هویت ملی است. سامبا در محله‌های فقیرنشین به وجود آمد و به استادیوم‌ها سرایت کرد. بازیکنان تیم ملی برزیل همیشه با رقص جشن گرفتن از گل‌ها معروف بودند: به این رقص "دانسه دو هکسی" می‌گویند. در سال 1970 پس از قهرمانی در جام جهانی پله با هم تیمی‌هایش رقصید و این سنت را ایجاد کرد. امروز نیمار، وینیسیوس جونیور، رودریگو این ریتوئال را ادامه می‌دهند. پس از گل، آنها می‌توانند "پاسو" (پاسو — قدم)، "فوراکاو" (طوفان)، "پرنادا" (لنگ) را اجرا کنند. این نه تنها یک رقص است بلکه راهی برای بیان شادی از زندگی و احترام به اجداد است. و اگرچه مربیان اروپایی اغلب ناراضی هستند (فکر می‌کنند این بی‌احترامی به رقیب است)، برزیلی‌ها تسلیم نمی‌شوند. برای آنها فوتبال بدون رقص مانند سامبا بدون طبل است.آرژانتین: تانگو و عشقفوتبال آرژانتین عشق، خشونت و... تانگو است. اگرچه بازیکنان در زمین معمولاً حرکات رقصی انجام نمی‌دهند (تانگو نیاز به دو نفر دارد)، اما در حرکات و راه رفتن آنها، ریتم تانگو حس می‌شود. دیگو مارادونا رقص نمی‌کرد، اما دریبل او مانند چرخش در تانگو بود. لیونل مسی بیشتر کنترل دارد، اما جشن گرفتن ویژه او (اشاره به آسمان) نیز یک رقص روح است. اما جشن‌های واقعی در تریبون‌ها رخ می‌دهد. هواداران آرژانتینی "لا موفا" و "واموس، واموس، آرژانتینا" را می‌خوانند و می‌رقصند. "کاچورا" (رقص با پرش) آنها استادیوم‌ها را لرزانده است. در آرژانتین، آوازها راهی برای حفظ یادگار هواداران کشته شده است.کلمبیا: چامپا و کومبیاهواداران و بازیکنان کلمبیایی عاشق چامپا هستند — رقصی که با خمیدن جلو و حرکات سریع پاها انجام می‌شود. در جام جهانی 2014 در برزیل هامس رودری格斯 پس از گل به خط ضربه زدن چامپی کرد. این ... Читать далее