دلفین‌ها: عالمان باستانی که ما همچنان آنها را می‌پرستیم آنها از آب بیرون می‌آیند، در آفتاب می‌درخشند و برای لحظه‌ای به نظر می‌رسد که به ما لبخند می‌زنند. ما از آنها ویدیو می‌گیریم، با دست به آنها غذا می‌دهیم و تقریباً ویژگی‌های انسانی به آنها نسبت می‌دهیم. دلفین‌ها یکی از معدود حیواناتی هستند که انسان به آنها نه به عنوان «برادران کوچک‌تر»، بلکه به عنوان تقریباً برابر نگاه می‌کند. اما از کجا آمده‌اند؟ چرا ما آنها را اینقدر دوست داریم؟ و آیا می‌توان آنها را به عنوان حیوان خانگی نگه داشت؟ پاسخ به این سوالات ما را به عمق گذشته، به درون تکامل و به ماهیت اصلی روانشناسی انسانی می‌برد. زادگاه دلفین‌ها: اجداد خشکی‌زی، که به آب رفتند تاریخ دلفین‌ها از دریا شروع نمی‌شود، بلکه از خشکی. حدود ۵۰ میلیون سال پیش، اجداد امروزی دلفین‌ها حیوانات خشکی‌زی بودند، مانند کوچک‌ترین گرگ‌ها یا آهوها. آنها در ساحل دریاهای باستانی زندگی می‌کردند و به تدریج، قدم به قدم، به آب رفتند. این یکی از شگفت‌انگیزترین گذارهای تکاملی بود: پاها به پاهای شناگر تبدیل شدند، موهایشان از بین رفت، بدنشان شکل جریان‌یافته‌ای پیدا کرد و تنفس آنها به نگه داشتن زیر آب تطبیق یافت. نزدیک‌ترین خویشاوندان امروز آنها ببرهای آبی و پستانداران هستند. بله، دلفین‌ها از گانگوروها هستند که اقیانوس را انتخاب کرده‌اند. در فرآیند تکامل، دلفین‌ها یک سیستم پیچیده‌ی اکولوکیشن توسعه دادند که به آنها اجازه می‌دهد با صدا ببینند و هوشی قوی که با پیچیدگی آن را با هوش میمون‌ها مقایسه می‌کنند. آنها ساختارهای اجتماعی پیچیده‌ای پیدا کردند، زبان ارتباطی، توانایی یادگیری و حتی فرهنگ. به واقع، آنها جامعه‌ای خود را ایجاد کردند — فقط زیر آب. چرا ما دلفین‌ها را کمال‌گرا می‌کنیم: روانشناسی و افسانه‌ها انسان همیشه در طبیعت منعکس خود را جستجو کرده است. دلفین‌ها تبدیل به کاندیدای ایده‌آل شدند: آنها لبخند می‌زنند، بازیگوش هستند، به گروه‌ها زندگی می‌کنند، به یکدیگر کمک می‌کنند و گاهی به انسان‌ها. افسانه‌های دلفین‌ها-نجات‌دهنده به دوران باستان برمی‌گردد: یونانیان آنها را پیامبران خدا می‌دانستند و اغلب آنها را در سکه‌ها و مجسمه‌ها نشان می‌دادند. پلینوس بزرگ از دوستی دلفین‌ها با پسر نوشت و در دوران مدرن ده‌ها داستان از این که دلفین‌ها چگونه به ساحل نجات‌دهنده ... Читать далее