نماز دیتریخ بونهوفر در فلسنبرگ قبل از اعدام: بین واقعیت تاریخی و نماد مقدس مقدمه: لحظات آخرین به عنوان متن و زمینه شرایط مرگ دیتریخ بونهوفر، که در اردوگاه کار اجباری فلسنبرگ در ۹ آوریل ۱۹۴۵ اعدام شد، و به ویژه نماز مورد انتظار او، نه تنها با زمینه تاریخی، بلکه با نماد مقدس عمیقی احاطه شده است. تلاش‌ها برای بازسازی آخرین کلمات یا افکار او نه تنها علاقه بیوغرافی، بلکه تلاشی برای درک آخرین لحظه نمایشی است که در آن تئولوژی، اتیک مقاومت و ایمان شخصی با هم برخورد کرده‌اند. این بازسازی بین واقعیت تاریخی، آیینه‌نویسی و روایت نمادی تعادل دارد که ماهیت تعلیم او را منعکس می‌کند. ۱. زمینه تاریخی اعدام و شاهدگویی بونهوفر به دستور شخصی گیتلر پس از کشف کمپین ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ اعدام شد. او در زندان‌های گستاپو نگهداری می‌شد و سپس به اردوگاه کار اجباری بوخنوالد و در نهایت به فلسنبرگ منتقل شد. شاهدگویی پزشک اردوگاه: تنها و اصلی‌ترین شاهدگویی لحظات آخرین بونهوفر، یادداشت‌های پزشک اردوگاه اس اس گ. فیشر-هولشترنگ است که او پس از جنگ نوشته است. بر اساس خاطرات او، بونهوفر، قبل از اینکه برای اعدام لباس خود را درآورد، زانو زد و به شدت دعا کرد. سپس او بر روی دار جمع‌وجور و آرام شد و پس از چند لحظه مرد. فیشر-هولشترنگ یادداشت کرد: «من تقریباً هرگز کسی را ندیده‌ام که به این اندازه به اراده خداوند تسلیم شود». عدم وجود متن نماز: پزشک متن خاصی از نماز را ارائه نمی‌دهد. هرگونه نقل قول مستقیم («خداوند، به من قدرت بده…») بازسازی‌های پس از جنگ یا ورودی‌های ادبی هستند که به خواسته قرار دادن آخرین عمل او در قالب کلامی ناشی می‌شوند. واقعیت جالب: اعدام صبح زود انجام شد. تنها دو هفته پس از آن، ۲۳ آوریل ۱۹۴۵، اردوگاه توسط نیروهای آمریکایی آزاد شد. بونهوفر یکی از آخرین اعدام شدگان در فلسنبرگ بود که به مرگ او احساس بی‌رحمی و نزدیکی به رهایی را می‌افزاید. ۲. تفسیر الهی: چه چیزی ممکن است این نماز را معنا کند؟ چون متن دقیق معلوم نیست، الهی‌دانان و بیوگرافان این عمل بی‌صدا (برای ما) را از طریق تمام آثار بونهوفر تفسیر می‌کنند. نماز به عنوان عمل ایمان «بی‌مذهبی»: در نامه‌های زندانی خود، بونهوفر درباره «مسیحیت بی‌مذهبی» و دنیایی که به «بالغی» رسیده است، بحث می‌کند که دیگر نیاز به خدا به عنوان «فرضیه‌ای کاربردی» ندارد. نما ... Читать далее