خیر و کریسمس: انسان‌شناسی تاریخی و الهیات محبت کریسمس ارتباط بین جشن کریسمس مسیحی و اعمال محبت نه تنها یک کلیشه فرهنگی است، بلکه یک پدیده پیچیده انسان‌شناسی تاریخی با ریشه‌های عمیق الهی است. این ارتباط از رituال‌های اجتماعی خاص در جوامع کشاورزی به یک ضرورت اخلاقی جهانی تکامل یافته است، در حالی که همچنان قدرت آرکتایپیک خود را حفظ کرده است. اساس‌های الهی: تجسد به عنوان عمل محبت فضایی در بستر درک مسیحی، مفهوم kenosis (کینوسیس) — خودکاستی، خودپایین‌آمدن، بسته است. پیامبر پطرس در نامه به فیلپی (2:6-8) تجسد را به عنوان عمل ناپذیرفتنی از سخاوت و فروتنی توصیف می‌کند: خدایی که طبیعت انسانی را در شرایط فقر و آسیب‌پذیری (غار، گله‌ها) می‌پذیرد. به این ترتیب، خود جشن کریسمس محبت را به عنوان یک ویژگی اساسی خداوند در جهان تأیید می‌کند، که در جهان ظاهر شده است. این یک کیفیت انتزاعی نیست، بلکه فرودآمدن قربانی‌کننده‌ای است که امکان حرکت پاسخگویی انسان را فراهم می‌کند. مطالعات میانه‌آسیا (مثلاً در فرانسیس آسسیسی) بر این نکته تأکید می‌کند که خدا در آسیب‌پذیری کودک ظاهر شده است، که نیاز به محافظت و گرمای حیوانات و انسان‌ها دارد. این یک پارادایم ایجاد می‌کند: نشان دادن محبت به ضعیف به معنای شباهت به شرکت‌کنندگان در شب کریسمس است. محبت به عنوان نمونه‌برداری از مسیح (imitatio Christi) در فرمایش زمینی او است. انسان‌شناسی تاریخی: از «جهان کریسمس» به نیکوکاری در جوامع اروپایی پیش از صنعتی، به ویژه در قالب سنت‌های آلمانی و اسکاندیناوی، دوران اطراف کریسمس (شب‌های کریسمس) زمانی از آتش بس اجتماعی و معکوس بود. رituال‌های خاصی شکل می‌گرفت: Boxing Day (روز هدیه‌ها، 26 دسامبر). در انگلستان ریشه‌های آن به عادت‌های قرون وسطی برمی‌گردد، زمانی که صاحبان خانه به خدمتکاران، و بازرگانان به معلم‌های کارآموز و فقیران «بسته‌های کریسمس» (Christmas boxes) با پول، غذا و لباس می‌دادند. این یک عمل محبت رسمی بود که روابط پدرسالارانه را محکم می‌کرد، اما همچنین منابع را توزیع می‌کرد. آداب «چوب کریسمس» (Yule log). شعله‌های سوزان آن تا پایان سال به عنوان محافظ خانه نگه داشته می‌شدند، و مراسم با غذاخوری برای همه حاضرین، از جمله کارکنان، همراه بود که نماد وحدت جامعه خانوادگی بود. آداب «گوشت کریسمس». در سنت‌های اسلاوی و با ... Читать далее