خنده و شوخی: مبانی عصب‌شناختی و نقش‌های اجتماعی مقدمه: پدیده خنده به عنوان یک معمای تکاملی خنده یک پدیده روانی-فیزیولوژیکی منحصر به فرد است که برای مدت طولانی برای علم یک معما باقی مانده است. برخلاف بسیاری از واکنش‌های عاطفی، خنده یک رفتار اجتماعی پیچیده است که شامل اجزا شناختی، عاطفی و حرکتی است. تحقیقات بین‌رشته‌ای مدرن (عصب‌شناختی، روان‌شناسی تکاملی، جامعه‌شناسی) نشان می‌دهد که خنده حدود ۲-۴ میلیون سال پیش به وجود آمده و پیش از تکامل زبان انسان وجود داشته است. نکته جالب: پستانداران نیز نمونه‌هایی از خنده را نشان می‌دهند — "خنده بازی" در شامپانزه‌ها و گوریل‌ها، که به ریشه‌های عمیق تکاملی این پدیده اشاره دارد. مکانیسم‌های عصب‌شناختی: چه چیزی در مغز اتفاق می‌افتد تحقیقات عصب‌شناختی مدرن (فMRI، PET) یک شبکه پیچیده از ساختارهای مغزی را شناسایی کرده‌اند که در هنگام احساس شوخی و تولید خنده فعال می‌شوند: ۱. پردازش شناختی در ناحیه پیش‌کوریه انجام می‌شود، به ویژه در بخش‌های دوروسلاترال که برای حل دиссونانس شناختی — عنصر کلیدی بسیاری از جوک‌ها — پاسخ می‌دهند. زمانی که ما جوکی را می‌شنویم که نیازمند بازinterpertation غیرمنتظره از موقعیت است، دقیقاً این مناطق "effekt آه-آه" را تولید می‌کنند. ۲. اجزا عاطفی در ناحیه ونترال استریاتوم ( بخشی از سیستم پاداش) و آمیگدالا پردازش می‌شوند. آزادسازی دوپامین در این ساختارها باعث ایجاد احساس لذت از جوک می‌شود. تحقیق سال ۲۰۱۸ نشان داد که افراد با سیستم دوپامینی فعال‌تر بیشتر می‌خندند و به راحتی شوخی را درک می‌کنند. ۳. اجرای حرکتی خنده توسط ساختارهای قدیمی در ساقه مغز و مخچه کنترل می‌شود. عجیب است که "مرکز خنده" در نزدیکی مرکزهایی قرار دارد که کنترل می‌کنند که چگونه گریه و واکنش‌های پایه‌ای دیگر انجام می‌شود، که توضیح می‌دهد چرا "خنده در میان گریه" وجود دارد. مورد بالینی منحصر به فرد: در سال ۱۹۹۸، عصب‌شناسان زنی را با آسیب به ناحیه ونترومیدیا پیش‌کوریه توصیف کردند که کاملاً منطق جوک‌ها را درک می‌کرد، اما از آن لذت نمی‌برد — حالتی که "آگه‌دونیای جوک" نامیده شد. تایپولوژی شوخی و رابطه‌های روانشناختی آن‌ها روانشناسان چندین نوع اصلی شوخی را شناسایی کرده‌اند، هر کدام از آن‌ها با ویژگی‌های شخصیتی خاصی مرتبط است: ۱. شوخی‌های ا affiliative (دوستانه ... Читать далее