شادی به عنوان تمرین بدنی برای ذهن: تمرین نئوکوگنیتو برای دنیای پیچیده شادی اغلب به عنوان سرگرمی، چسب اجتماعی یا مکانیزم دفاعی در نظر گرفته می‌شود. اما از دیدگاه علوم اعصاب و روانشناسی شناختی، شادی یکی از پیچیده‌ترین و منابع‌برترین عملکردهای هوش انسانی است. این واقعی یک تمرین بدنی برای ذهن است که شبکه‌های گسترده مغز را به کار می‌گیرد و توانایی‌های شناختی کلیدی را توسعه می‌دهد. 1. آناتومی خنده: چه بخش‌های مغز «تکان می‌خورند» پردازش یک شوخی یک ماراتن شناختی سریع است که به ترتیب مناطق مختلف مغز را به کار می‌گیرد: کره‌های پیشانی (پیش‌کره): مسئول حافظه کاری و زمینه هستند. آنها ابتدای یک داستان کمدی را در ذهن نگه می‌دارند تا شما به پایان آن گوش دهید و زمینه اجتماعی و فرهنگی شوخی را پردازش می‌کنند. کره‌های گیجگاهی: به طور فعال در درک زبان، معناشناسی و دوگانگی‌ها شرکت دارند. اینجا تحلیل اولیه کلمات به صورت حرف به حرف انجام می‌شود. جسمی مغز (آمیدالا) و سیستم پاداش: وقتی مغز یک ناهماهنگی را مجاز می‌داند (یک «پوینت» می‌بیند)، لحظه‌ای بینش ایجاد می‌شود. این لحظه فعال‌سازی مراکز پاداش (افزایش دوپامین) و ایجاد احساس لذت را ایجاد می‌کند. آمیدالا در اینجا نقش تنظیم‌کننده در رنگ‌بندی احساسی را دارد. کره‌های سوماتوسنسوری و مناطق حرکتی: آنها مسئول واکنش فیزیکی — خود خنده هستند. نکته جالب: تحقیقات با استفاده از MRI نشان داده‌اند که برای درک شوخی‌های پیچیده، مانند سارکازم، نیاز به هماهنگی همزمان بین کره‌های پیشانی (برای درک قصد گوینده) و کره‌های گیجگاهی (برای درک تضاد بین معنا حرفاً و معنا ضمنی) وجود دارد. افراد با آسیب‌های پیش‌کره اغلب سارکازم را نمی‌فهمند و کلمات را به صورت حرفاً درک می‌کنند. 2. تمرین‌های شناختی که شادی انجام می‌دهد شادی نه تنها یک دریافت فعال نیست، بلکه یک کار ذهنی فعال است. او چندین مهارت کلیدی را آموزش می‌دهد: انعطاف‌پذیری شناختی: اساس بسیاری از شوخی‌ها نقض انتظارات است. مغز یک زنجیره منطقی می‌سازد و پوینت یک سناریوی غیرمنتظره اما مجاز پیشنهاد می‌کند. برای خندیدن، باید به سرعت از یک مدل ذهنی به مدل دیگری بروید. این توانایی را آموزش می‌دهد که از جنبه‌های مختلف به یک موقعیت نگاه کنید — اساس تفکر خلاق. تفکر انتزاعی و منطقی: بسیاری از شوخی‌های هوشمندانه بر اساس اقلیم‌ها ... Читать далее