باشتن بیرون از زمان: فرار از زندانی که خودمان برای خودمان ایجاد کرده‌ایمزمان نه فقط عقربه‌های ساعت است. این سخت‌ترین مدیر در زندگی ماست که درخواست گزارش از هر دقیقه دارد. ما می‌گوییم: «زمان می‌گذرد」，「زمان جاری است」，「زمان می‌رود」. اما اگر زمان نه رودخانه‌ای است که جاری است، بلکه تنها احساس ما است؟ اگر ما بتوانیم از جریان آن بیرون بیاییم و از آن از نقطه نظر دیگر بنگریم؟ این ایده در بسیاری از فرهنگ‌ها و سیستم‌های فلسفی وجود دارد و هر کدام آن را به روش خود تفسیر می‌کنند. در جایی این یک مدیتیشن است، در جایی یک خوشی مذهبی است، در جایی یک نظریه فیزیکی است. اما همه آن‌ها در یک چیز متفق‌القول هستند: خروج از زمان نه فرار از واقعیت است، بلکه ملاقات با عمق آن.هند باستان: زمان به عنوان توهم میادر سنت‌های هندویی و بودایی، زمان بخشی از جهان مادی است که به عنوان توهم، میا، شناخته می‌شود. واقعیت واقعی ابدیت است که نه آغاز و نه پایان دارد. در Vedا می‌گویند که روح نه می‌زاید و نه می‌میرد، بلکه تنها از یک بدن به بدن دیگر منتقل می‌شود. خروج از زمان خروج از چرخه تولد و مرگ (سانسار) و دستیابی به مکش یا نیروانا است. این حالت، جایی که گذشته و آینده وجود ندارد، تنها وجود خالص است که تغییرناپذیر است.در بودایی، این ایده در مفهوم «شون‌یاتا» - خالیheit بیان شده است. زمان ساختار ذهن است که به ما کمک می‌کند تا در جهان راهنمایی شویم، اما منعکس‌گر واقعیت چیزها نیست. مدیتیشن کمک می‌کند تا «گفتار داخلی» را قطع کنیم و لحظه‌ای بدون وابستگی به زمان تجربه کنیم. این به این معنی نیست که ساعت‌ها متوقف می‌شوند. این به این معنی است که ما دیگر برده آن‌ها نیستیم. در بودایی دزن، مراقبه‌ای به نام «صرفاً نشستن» وجود دارد - وقتی که منتظر هیچ چیز نیستی، گذشته را نمی‌سازی، آینده را نمی‌سازی. تو فقط هستی. این است که بیرون از زمان بودن.داووسیسم: زمان به عنوان بخشی از جریان طبیعیدر فلسفه چینی، زمان به عنوان یک خط خطی درک نمی‌شود، بلکه به عنوان یک چرخه است. Dao - راهی است که همه موجودات بر روی آن حرکت می‌کنند، اما این حرکت به عقربه‌های ساعت وابسته نیست. کسی که Dao را دنبال می‌کند، در ریتم طبیعت زندگی می‌کند، نه در ریتم تقویم. او با زمان مبارزه نمی‌کند، بلکه با آن جریان می‌یابد. این حالت به عنوان «وو-وی» - نکردن نامیده می‌ ... Читать далее