روند دادگاه شبیه یک تئاتر است. وجود متهم، وکیل مدافع، قاضی در جامه و همچنین مخاطبان - شاهدین یا عموم مردم. اما در این تئاتر همیشه به قوانین بازی نمی‌کنند. بزرگترین مشکل - دروغ. شاهدین دروغ می‌گویند، کارشناسان دروغ می‌گویند، وکیلان دروغ می‌گویند. گاهی اوقات، متاسفانه، حتی قاضیان هم دروغ می‌گویند. مبارزه با دروغ در دادگاه نه تنها یک وظیفه فنی است، بلکه یک مسئله نجات عدالت است. اگر دادگاه نتواند حقیقت را از دروغ تشخیص دهد، چرا باید وجود داشته باشد؟ بزرگترین دشمن - نشان دادن دروغ شاهدین بیایید با بیشترین پدیده شروع کنیم. شاهدی به دادگاه می‌آید، دست بر قلب می‌گذارد و دروغ می‌گوید. دلایل ممکن است هر چیزی باشد: ترس، دوستی، پول، انتقام. مبارزه با این موضوع از زمانی که او دهان باز می‌کند، شروع می‌شود. اولین مرز - مسئولیت کیفری بر اساس ماده 307 قانون مجازات اسلامی. قاضی مکلف است شاهد را هشدار دهد: «برای دروغگویی - تا پنج سال زندان». این برای بسیاری مانند یک دوش سرد عمل می‌کند. اما نه برای همه. دروغگویان مداوم می‌دانند که به ندرت مجازات می‌شوند و به خطر می‌روند. دومین مرز - روند بازپرسی است. قاضی یا وکیل با تجربه هرگز به شاهد اجازه نمی‌دهد که آزادانه داستان را بازگو کند. او سوالات خاص و کوتاه می‌پرسد. او می‌خواهد زمان، مکان، فاصله، نور، لباس، جهت حرکت را نام ببرد. او پاسخ‌ها را با آنچه که در بازپرسی اولیه داده شده است، مقایسه می‌کند. کوچکترین اختلاف - و دروغگو شروع به تلاش برای تغییر می‌کند. سومین مرز - شواهد نوشتاری است. اگر شاهد بگوید که «آفتاب روشن بود و هیچ کسی دیده نمی‌شد»، اما ضبط‌های دوربین نشان می‌دهند که نور روشن بود، دروغ فاش می‌شود. چگونه یک کارشناس دروغگو را می‌گیرند کارشناس در دادگاه یک شخصیت تقریبا مقدس است. نتیجه‌گیری او اغلب به عنوان حقیقت نهایی پذیرفته می‌شود. اما اگر کارشناس دروغ می‌گوید؟ به عنوان مثال، کارشناس پزشکی قانونی شدت جراحات را کاهش می‌دهد زیرا از او خواسته شده است که برای پول این کار را انجام دهد. یا کاشف دستخط تأیید می‌کند که امضایی که در واقع جعل شده است. مبارزه با این نوع دروغ دشوار است، اما امکان‌پذیر است. اولین روش - بازبینی است. طرف مقابل یک بازبینی مستقل از نتیجه کارشناس توسط یک متخصص دیگر سفارش می‌دهد. اگر بازبینی‌کننده خطاهای خشن پیدا کن ... Читать далее