جایی که کارگوش‌ها زندگی می‌کنند: شمال، جنوب، شرق یا غرب وقتی درباره کارگوش‌ها فکر می‌کنیم، اغلب تصاویری از کارکنان دفتر ژاپنی‌ها که در کنار میز کار می‌خوابند یا مدیران آمریکایی که حتی در تعطیلات آخر هفته تلفن خود را خاموش نمی‌کنند، به ذهن می‌رسد. اما آیا واقعاً کشورهایی هستند که کارگوشی — ویژگی ملی آن‌هاست و کجاها این یک استثنا است؟ جایی که کسانی که آماده کار ۲۴/۷ هستند و به خواب، خانواده و استراحت توجه نمی‌کنند، زندگی می‌کنند؟ یا آیا کارگوشی از مرزهای جغرافیایی بی‌بند و باری است و به فرهنگ، اقتصاد و ویژگی‌های شخصی بستگی دارد؟ بیایید به یک سفر مجازی به اطراف جهان برویم و ببینیم که در بخش‌های مختلف کره زمین به کار، اضافه کار و آن عشق به کار که ما آن را کارگوشی می‌نامیم، چگونه برخورد می‌کنند. شرق: فرهنگ کار به عنوان وظیفه با شرق شروع می‌کنیم، زیرا اینجا است که استرایبوت کارگوشی بیشترین زنده‌بودگی را دارد. ژاپن، کره جنوبی، چین — کشورهایی که کار اغلب به عنوان وظیفه اخلاقی پذیرفته می‌شود و نه به عنوان وسیله‌ای برای کسب درآمد. در ژاپن حتی اصطلاحی به نام «کاروسی» وجود دارد — مرگ از اضافه کار. و این یک استعاره نیست. سنت‌های شرکت‌های ژاپنی از کارکنان می‌خواهند که ساعات طولانی کار کنند و خود را به طور کامل وقف کنند. مهمانی‌های شبانه با همکاران پس از کار، آمادگی برای اضافه کارهای فوق‌العاده — بخشی از فرهنگی است که کارگوشی در آن معیار است و حتی یک فضیلت. در چین فنومن «۹۹۶» (کار از ۹ صبح تا ۹ شب شش روز در هفته) نماد واقعیت اقتصادی جدید است. میلیون‌ها کارمند شرکت‌های IT و کارخانه‌ها در این ریتم زندگی می‌کنند و اگرچه دولت سعی می‌کند آن را محدود کند، کد فرهنگی باقی مانده است. در اینجا کارگوشی راهی به سوی موفقیت، احترام و مقام است. از کار دست کشیدن به عنوان ضعف پذیرفته می‌شود. اما مهم است که بدانیم کارگوشی شرقی اغلب با عشق به کار، بلکه با فشار جامعه و ترس از از دست دادن وجهه مرتبط است. این بیشتر یک وظیفه است تا یک دعوت. و این تفاوت آن با مدل غربی است. غرب: کارایی و خودرایی در غرب — در ایالات متحده، کانادا، اروپا — برخورد به کار متفاوت است. در اینجا کارگوشی اغلب به عنوان انتخاب فردی پذیرفته می‌شود، نه به عنوان یک معیار اجتماعی. در ایالات متحده فرهنگ «کار به عنوان دعوت» بسیار قوی ا ... Читать далее