ماه می‌خواند: چرا نمی‌توانیم متوقف شویم و چه چیزی در ماه منتظر ماست او در آسمان شب برای چهار و نیم میلیارد سال معلق است. بی‌نور، سرد و بی‌زیست. هر شب او به ما نگاه می‌کند و هر شب ما به او نگاه می‌کنیم. مردم شعرهایش را نوشتند، افسانه‌ها را ساختند، او را به عنوان یک خدایان پنداشتند و سپس اولین دستگاه را روی او قرار دادند، روی سطح آن قدم گذاشتند و فهمیدند که این تنها یک بیابان است. اما تمایل به ماه ناپدید نشد. او قوی‌تر شد. چرا این سنگ مرده ما را اینقدر جذب می‌کند؟ چرا ما حاضریم میلیاردها دلار را صرف بازگشت به جایی کنیم که قبلاً بوده‌ایم؟ و چه چیزی جدیدی از مسابقه ماه جدید برای ما در پی دارد — پیروزی علم یا انتهای جاده بی‌پایان آرزوها؟ بیایید سعی کنیم این جذبه کیهانی را که نمی‌توان آن را با تنها گرانش توضیح داد، بررسی کنیم. قدم‌های اولیه: از افسانه به واقعیت برای مردم باستان، ماه الهه‌ای بود. سیلینا برای یونانی‌ها، هانا برای اسلاوها، چان‌ئه برای چینی‌ها. به او پرستش می‌کردند، از او می‌ترسیدند، از او پیشگویی می‌کردند. مردم باور داشتند که مردم روی ماه زندگی می‌کنند، که فازهای ماه بر محصول و شخصیت تأثیر می‌گذارد. این یک راز بود که نمی‌توان آن را لمس کرد، اما می‌توان آن را مقدس کرد. و در این مقدس‌سازی، همان تمایل وجود داشت که بعداً به راکت‌ها و کفش‌های فضایی تبدیل شد. در سال ۱۹۵۹، ایستگاه فضایی شوروی «لونا-۲» برای اولین بار به سطح ماه رسید. و در سال ۱۹۶۹، مأموریت آپولو-۱۱ آمریکا روی سطح خاک ماه قدم گذاشت. نیل آرمسترانگ گفت: «یک قدم کوچک برای یک انسان، اما یک جهش عظیم برای بشریت». و این حقیقت بود. ما این کار را کردیم. ما از محدوده خود بیرون رفتیم. اما سپس برنامه آپولو متوقف شد و بیش از پنجاه سال گذشته انسان روی ماه قدم نگذاشت. چرا؟ پاسخ ساده است: گران‌بها. دشوار. خطرناک. و به نظر می‌رسید که نیاز به آن نیست. اما در این پنجاه سال چیزی تغییر کرده است. ما یاد گرفتیم که راکت‌های ارزان‌تر بسازیم، ما آب روی ماه پیدا کردیم، ما فهمیدیم که در آنجا منابع وجود دارد. و دوباره ماه جذاب شد. اکنون او نه تنها یک نماد است، بلکه یک هدف و شاید کلید آینده است. چیزی که ما روی ماه می‌خواهیم بیابیم: علم، اقتصاد و بقا محققان مدرن ماه را به عنوان هفتمین قاره می‌شناسند. در قطب جنوب ماه، ذخایر یخ آب پ ... Читать далее