تولرانسی در فرهنگ روزمره: از تعهد اجتماعی به عملکرد تعاملات میکرو مفهوم tolرانسی مدتهاست از حوزه فلسفه سیاسی و حقوق بشر خارج شده و به بافت زندگی روزمره راه یافته است، و موضوع نه تنها بحثهای عمومی بلکه فعالیت‌های روزمره شده است. در جامعه جهانی امروز، tolرانسی دیگر یک فضیلت انتزاعی نیست; آن تبدیل به یک مجموعه از مهارت‌های رفتاری و ارتباطی می‌شود که برای زندگی در محیط اجتماعی پیچیده‌ای که ما در آن هستیم، ضروری است. فرهنگ روزمره — این آزمایشگاهی است که در آن نظریه tolرانی از مقاومت می‌گذرد و جلوه واقعی و نه اعلانی آن شکل می‌گیرد. tolرانسی به عنوان یک عملکرد و نه یک شعار در زندگی روزمره، tolرانسی به شکل بیانیه‌های بلندپروازانه‌ای ظاهر نمی‌شود. بیشتر آن یک سری تصمیمات و حرکات میکرو است که تقریباً نامرئی، اما بنیادی هستند. این — انتخاب زبان. به عنوان مثال، استفاده از تعاملات جنسیتی‌نسبت به خودآگاه‌سازها (مثلاً استفاده از کلمه «والدین» به جای «مادر و پدر»، اشاره به اسم‌های پسوندی ترجیحی در شبکه‌های اجتماعی) تبدیل به یک کد ارتباطی جدید شده است. این — پذیرش فضای خالی در حمل و نقل عمومی، وقتی شخص نه تنها جا را به فرد مسن‌تر واگذار می‌کند، بلکه کیسه خود را عقب می‌کشد، فضا را فیزیکی برای دیگری ایجاد می‌کند. این — اعتراض ساکت: وقتی همکاری خود را به شوخی‌های نادرست در مورد یک گروه خاص اجازه می‌دهد، و دیگری از خنده خودداری می‌کند، نشان دادن مخالفت نه با مواجهه، بلکه با عدم پشتیبانی. این میکروفعالیت‌ها و محیطی از جمله محیط درونی را شکل می‌دهند که بهتر از اعلان‌های رسمی در مورد تنوع مؤثرتر است. معماری و طراحی: tolرانسی مادی فرهنگ روزمره مادی است. tolرانسی در برنامه‌ریزی شهری و طراحی جسمانی می‌شود و به صورت فیزیکی قابل لمس می‌شود. پله‌های ناهمواری، آسانسورها، کف پلی‌تکتیل برای نابینایان، تابلوهای نوشته شده با قلم‌بریل — این اشکال از مراقبت بی‌صدا و پرشور، که حق شهر را برای همه ساکنان آن می‌پذیرد. یک مثال جالب — مفهوم طراحی جهانی، که به صورت اولیه محصولات و محیط را طراحی می‌کند تا بیشترین قابلیت استفاده را برای افراد با طیف وسیعی از توانایی‌ها داشته باشند. دکمه‌های « باز کردن درب» در مترو، نصب شده در ارتفاع پایین، نه تنها برای افراد با ویلچر مفید است، بلکه برای کودکان، دوچرخه‌سواران، ... Читать далее