مقدمه به تحلیل دینامیک معیارهای زیبایی تاریخ درک زیبایی زنانه نمونه‌ای از فرآیند فرهنگی پیچیده است که در آن شرایط اقتصادی، دستاوردهای علمی، نگرش‌های جهان‌بینی و نقش‌های اجتماعی زن منعکس می‌شود. معیار زیبایی هرگز ثابت نبوده است: آن با توسعه جامعه تغییر کرده است، از نظام‌های سنتی به نظام‌های صنعتی، از مدل‌های مذهبی به مدل‌های سکولار. تحول در مفاهیم زیبایی به ما اجازه می‌دهد تا ببینیم چگونه نقش تصویر زنانه تغییر کرده است — از نماد باروری تا بیان فردیت و خودآفرینی. تلاش برای هارمونی در دوران باستان تمدن یونان باستان یکی از اولین ایده‌آل‌های سیستماتیک زیبایی را شکل داد که بر اساس اصل تقارن و تناسب بود. بدن زنانه به عنوان نماد خطوط نرم و فرم‌های روان در نظر گرفته می‌شد، در حالی که زیبایی به معنای نازک‌تر بودن بیش از حد یا تجمل بیش از حد نبود. فرهنگ رومی، که از معیارهای زیبایی یونانی ارث برده بود، تأکید بیشتری بر مراقبت‌های شخصی داشت: اولین دستورالعمل‌های آرایشی ایجاد شد و توجه به موها به تقریب علمی تبدیل شد. این مفاهیم یک سنت چندصد ساله را پیش‌بینی کردند که در آن هارمونی به عنوان نشانه بلندمرتبه‌گی و تعادل درونی در نظر گرفته می‌شد. نمادهای معنوی پاکی در قرون وسطی در قرون وسطی مسیحی، مفاهیم زیبایی به طور رادیکالی تغییر کرد. تصویر زن به عنوان نماد قوت معنوی و فضیلت در نظر گرفته می‌شد. پوست سفید به عنوان نشانه نژادپرستی و خطوط ظریف به عنوان استعاره‌ای از پاکی درونی در نظر گرفته می‌شد. زیبایی با ایده دسترسی ناپذیری مرتبط شد که در silhouette کشیده، لباس‌های مخفی و پارسایی برجسته منعکس شد. در این دوره، فرهنگ دایمی مقدس مادریه که تصویر زنانه مطلوب را شکل می‌دهد، ایجاد شد. عصر رنسانس و بازگشت به جسمیت رنسانس تغییرات بنیادی در نگرش به بدن را به ارمغان آورد. هنرمندان و متفکران میراث باستان را بازبینی می‌کنند و به انسان به عنوان مرکز اصلی جهان‌بینی بازمی‌گردند. زیبایی زنانه به عنوان نماد انرژی زندگی در نظر گرفته می‌شود و در این دوره، شکل‌های پُرتنه به عنوان بیان سلامت و رفاه در هنر تثبیت می‌شوند. از نقاشی‌های هنرمندان می‌توان دید که چگونه گردن‌های چروکیده، خطوط نرم و طبیعی به عنوان ایده‌آل در نظر گرفته می‌شوند. بدن به عنوان موضوع مطالعه علمی در می‌آید: آناتومی توسعه می‌یابد و آثار د ... Читать далее