ایجاد تصویر کارگوشی در ادبیات داستانی: از قهرمان رمانتیک تا قربانی سیستم در ادبیات داستانی، تصویر انسانی که از کار خورده است، مسیر طولانی و پیچیده‌ای را طی کرده است. از لعنت تقریباً کتاب مقدس "با عرق پیشانی خود نان خواهی خورد" تا حلقه روحی سازنده، از شخصیت تراژیک، که در خدمت می‌سوزد، تا تصویر طنزآمیز کارمند دفتری که زندگی‌اش زیر تسلط مهلت‌ها و اخلاق سازمانی است. ادبیات همیشه آینه‌ای بوده که جامعه در آن ترس‌ها و ایده‌های خود را بررسی کرده است. و برخورد با کارگوشی — در واقع برخورد با ایده کار، معنای آن، ارزش آن و مرزهای آن است. این تصویر چگونه تغییر کرده است و امروزه چه چیزی درباره ما می‌گوید؟ از لعنت کتاب مقدس به اخلاق پروتستانی در طول قرن‌ها، کار به عنوان مجازات دیده شده است. داستان ازگناه از بهشت در کتاب مقدس، ایده‌ای را تثبیت کرده است که کار به معنای رستگاری از گناه است. در ادبیات قرون وسطی، قهرمان کارآمد اغلب یک راهب یا کارگر است که کار خود را به عنوان خدمت به خدا می‌داند و نه هدف. حقیقتاً مقصود — دعا و تأمل است، نه فعالیت بی‌معنا. اما با ورود به عصر جدید، به ویژه پس از اصلاح، برخورد به کار به طور اساسی تغییر می‌کند. اخلاق پروتستانی، که توسط مکس وبر ستایش شده است، کار را نه به عنوان لعنت، بلکه به عنوان مقصود، فرمتی از خدمت به خدا اعلام می‌کند. و ادبیات به تدریج شروع به تسخیر قهرمان جدیدی می‌کند — انسانی که کار برای او معنای زندگی می‌شود. در رمان‌های قرن هجدهم، ما بازرگانان و کارآفرینان را می‌بینیم که عشق به کارشان دیگر مورد محکومیت قرار نمی‌گیرد، بلکه موضوع تحسین است. دفو، سویفت و سپس بالزاک تصاویری از انسان‌هایی را می‌سازند که ثروت خود را تنها با کار سخت و بی‌وقفه به دست می‌آورند. کارگوشی آنها راهی به سوی موفقیت، شناخته‌شدگی و خودتحقق است. اما در این تصاویر اولیه نیز دوگانگی وجود دارد: پشت موفقیت ظاهری اغلب تنهایی، از دست دادن روابط انسانی و کورمطلق وجود دارد. قهرمان رمانتیک: خلاقیت به عنوان وسواس دوره رمانتیسم، بعد جدیدی به تصویر کارگوشی می‌افزاید. اکنون این نه بازرگان یا کارگر، بلکه هنرمند، دانشمند، شاعر — خلاق است که در حالت استمناء، که با دیوانگی مرز باریک دارد، کار می‌کند. کار او نه خدمت، بلکه قربانی است. او خود را به کار می‌دهد و اغلب این خودگذشتگی ... Читать далее