كارگر ارثي: چگونه جهانيان مختلف بچه‌هايي را پرورش مي‌دهند كه همه چيز برايشان آسان است آيا امروزه، در عصر دستگاه‌هاي الکترونيكي و تحويل غذا در يک ساعت، مي‌توان انساني پرورش داد که از کار فيزيکي ترس نخواهد کشيد و آن را ننگ نداند؟ جواب بله است و نه تنها در روستاهای ترکیده. اما روش‌ها و محيط به طور بنیادی متفاوت هستند. در جايی‌هايی کار در زندگی درهم‌تنیده است، در جايی‌هايی انتخاب آگاهانه شده است و در جايی‌هايی تنها راه زنده ماندن است. ما به سفري خواهيم رفت در نقشه‌اي که بچه‌ها از سنین کودکی ياد می‌گیرند که کار کنند — نه به خاطر اینکه مجبورشان کنند، بلکه بدون این نمی‌توانند زندگی کنند. فرزند شهری: کارگر طبق برنامه در کلانشهرهای امروزی، کودکان مدرن کمتر کار فيزيکي سنگین خانواده خود را می‌بينند. والدین در دفتر کار کار می‌کنند، ماشین‌ها را در اتومبیل‌شویی می‌شویند، نان را از نانوایی می‌خرند. بنابراین پرورش یک کارگر در اینجا از طریق ورزش، داوطلبانه و اقدامات آگاهانه انجام می‌شود. کودکان ياد می‌گیرند که نه زرع کنند بلکه برنامه‌ریزی کنند: به وقت‌های آموزشي برسند، تکالیف را انجام دهند، در خانه کمک کنند (خردایر را بيرون ببرند، ظروف را بشویند). کار آن‌ها نه با بیل و خیش است، بلکه با انضباط و خودآگاهی. این کارگر جدید نوعی است که «با مغز» و بدن خود طبق برنامه کار می‌کند. اما موارد پرورش کارگران کامل در شهر بیشتر استثنا هستند. مثلاً فرزندان کشاورزانی که به شهر نقل مکان کرده‌اند اما قطعه‌های زمین اوقات فراغت خود را نگاه داشته‌اند، یا خانواده‌هایی که انتخاب آگاهانه کرده‌اند «فرهنگ طبیعت» را پرورش دهند. در این خانه‌ها کودک ممکن است در 6 صبح بلند شود تا کبوترها را تغذیه کند یا به تعمیر کمک کند. اما این موارد کمتر می‌شود و این خوب نیست و بد نیست، این تنها واقعیت جدید است. آلپ‌ها: جایی که کار آهنگ زندگی است و نه مجازات در آلپ‌های سوئیس و اتریش، کودکان خانواده‌های کشاورز از سنین کودکی می‌دانند که چه چیزی است تا مرغ‌ها را شیر دهند، علف را جمع کنند و آلونک را تمیز کنند. این وحشیگری نیست، این یک زندگی است که توسط قرن‌ها شکل گرفته است. در اینجا کودک سوال نمی‌پرسد «چرا من باید این کار را کنم» — او می‌بیند که بدون کمک او گله تغذیه نخواهد شد و خانواده بدون شیر و پنیر خواهد ماند. در روستاهای آلپای ... Читать далее