تروپوتاپی: تاریخ و معاصر تروپوتاپی (ارگوتاپی) یک دانش علمی و عملی است که بر استفاده از فعالیت‌های هدفمند (اشتغال) برای بازیابی، حفظ و توسعه امکانات عملکردی انسان مبتنی است. تکامل آن از درمان اخلاقی تا علمی اثبات شده‌ی توانبخشی نشان‌دهنده تغییرات بنیادی در درک سلامت، ناتوانی و مشارکت اجتماعی است. ریشه‌های تاریخی: از درمان اخلاقی تا سیستم‌سازی ریشه‌های تروپوتاپی در روش‌های باستانی استفاده از کار و هنر دستی برای دفع افکار دردناک قرار دارد. اما رویکرد سیستماتیک در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم در چارچوب جنبش «درمان اخلاقی» (مoral treatment) شکل گرفت. فیلیپ پینل (فرانسه) و ویلیام تیوک (انگلستان) در بیمارستان‌های روانی شروع به جایگزین کردن زنجیرها و انزوا با فعالیت‌های ساختاربندی شده (کشاورزی، حرفه‌ها) کردند، معتقد بودند که مشغولیت ذهن را منظم می‌کند و به بهبود کمک می‌کند. کار به عنوان ابزار اصلاح اخلاقی و انضباط در نظر گرفته شد. در ایالات متحده، بنجامین راش («پدر روانپزشکی آمریکایی») در اوایل قرن نوزدهم، کار دستی را به عنوان یک وسیله برای درمان افسردگی ترویج داد. تغییر کلیدی پس از جنگ جهانی اول رخ داد، زمانی که تعداد زیادی از جوانان معلول با آسیب‌های فیزیکی و روانی (کنشتی) وجود داشتند. نیاز به بازگشت آن‌ها به زندگی فعال نیاز به رویکرد علمی داشت. «مدرسه‌های اشتغال» ایجاد شدند، جایی که سربازان را در حرفه‌هایی آموزش می‌دادند که به توانایی‌های آن‌ها مناسب بود. شکل‌گیری رشته حرفه‌ای (قرن بیستم) تروپوتاپی به صورت رسمی به عنوان یک حرفه در سال ۱۹۱۷ با تأسیس انجمن ملی تروپوتاپی (NSPOT) در ایالات متحده شکل گرفت. پیشگامان آن: ویلیام راش دنتون جوان و الئونورا کلارک اسلیگل، که فعالیت را به عنوان نیاز اساسی انسانی در نظر می‌گرفتند و نقض آن را به عنوان دلیل ناهنجاری در نظر می‌گرفتند. اسلیگل اولین برنامه آموزشی برای ارگوتراپیست‌ها را تأسیس کرد. در نظر آن‌ها، هدف نه تنها مشغول کردن بیمار است، بلکه از طریق فعالیت‌های معنادار و متناسب با علایق و توانایی‌های او، ارتباط او با جهان را که به دلیل بیماری یا آسیب از دست رفته است، بازیابی می‌کند. در اتحاد جماهیر شوروی، یک رشته مشابه به عنوان «درمان کار» توسعه یافت، ابتدا در روانپزشکی (کارهای و.آ. گیلاروفسکی)، سپس در توانبخشی عمومی. اما در ای ... Читать далее