استراتژی‌های پیشبرد دوری والدین در حوزه حقوقی: تحلیل تاکتیک‌ها و خنثی‌سازی آن‌ها مقدمه: دوری به عنوان استراتژی قضایی در چارچوب منازعات پرتنش در مورد حضانت و ترتیب ملاقات با کودک، گاهی از استراتژی‌های غیراخلاقی اما از نظر رسمی در چارچوب قانونی استفاده می‌شود که هدف آن‌ها کاهش یا قطع کامل تماس کودک با والد جداشده (اغلب پدر) است. این روش‌ها که توسط وکیلی که به نفع مادر موکل عمل می‌کند به کار گرفته می‌شود، نه بر ارزیابی عینی رفاه کودک بلکه بر فرمالیسم قانونی، تأخیرهای رویه‌ای و دستکاری کلیشه‌های اجتماعی-فرهنگی تکیه دارند. هدف آن‌ها محافظت از کودک در برابر تهدید واقعی نیست، بلکه ایجاد تصویری منفی پایدار از پدر در دادگاه است که منجر به دوری واقعی و سپس حقوقی می‌شود. تاکتیک‌های کلیدی و دلایل آن‌ها 1. استراتژی «مارپیچ تشدید اتهامات» این یک ادعای منفرد نیست، بلکه تشدید پیوسته اتهامات است که اغلب از کلی به جزئی می‌رود. مرحله ۱ (بی‌اعتبارسازی شخصیت): درخواست‌های کارشناسی روانشناسی-روانپزشکی درباره پدر با عبارات «گرایش به خشونت»، «اختلال خودشیفتگی» مطرح می‌شود. هدف ایجاد شک درباره سلامت روانی او است. مرحله ۲ (اتهام خشونت): شکایات به پلیس درباره «خشونت خانگی» در گذشته یا «تهدیدها» در حال حاضر ارائه می‌شود. حتی اگر پرونده کیفری تشکیل نشود، خود بررسی به عنوان استدلالی در دادگاه استفاده می‌شود («او تحت تعقیب است»). مرحله ۳ (اتهام بدرفتاری با کودک): ادعا می‌شود که پس از ملاقات با پدر کودک «هیجان‌زده»، «گریان» و «دارای کبودی نامشخص» بازمی‌گردد. معاینه فوری پزشکی و محدودیت موقت ملاقات درخواست می‌شود. نکته مهم: اتهامات عمدتاً مبهم بیان می‌شوند تا سخت قابل اثبات یا رد باشند، اما بار عاطفی بالایی دارند. نمونه‌ای از رویه قضایی: پدر در طول یک سال سه بار به درخواست وکیل مادر تحت آزمایش روانشناسی قضایی قرار گرفت و هر بار عاقل و بی‌خطر شناخته شد. اما در پرونده سه گزارش کارشناسی باقی ماند که در ذهن قاضی تصویری ناخودآگاه از پدر «مشکل‌دار» ایجاد کرد. 2. تاکتیک «خرابکاری و فرسایش رویه‌ای» هدف این است که اعمال حقوق والدینی پدر تا حد ممکن پرهزینه، طولانی و روانی غیرقابل تحمل شود. رد و تعویق‌های سیستماتیک: وکیل مادر درخواست‌های بی‌اهمیت زیادی ارائه می‌دهد (درخواست مدارک اضافی، احضار شاهد از شهر دیگر ... Читать далее