کودکان و فوتبال در برزیل: فاویل‌ها، استعداد و امید در برزیل فوتبال با آکادمی شروع نمی‌شود، بلکه با تکه‌ای خاک خشک بین کلبه‌های آهنی. اینجا کودکان از سه سالگی با پای برهنه و توپ پارچه‌ای بازی می‌کنند. فوتبال برای آن‌ها سرگرمی نیست — این تنها شانس آن‌ها برای فرار از فقر است. هر پسر بچه‌ای در فاویل آرزو دارد که جدیدترین پله، رونالدو یا نیمار شود. سیستم انتخاب استعداد در برزیل دهه‌ها است که تنظیم شده است، اما سخت است: از هزاران بازیکن تنها چند نفر به حرفه‌ای‌ها می‌رسند. در این مقاله ما به این می‌پردازیم که چگونه بچه‌های برزیلی که فوتبال برای آن‌ها همه چیز است، زندگی می‌کنند، تمرین می‌کنند و آرزو دارند. فوتبال خیابانی: مدرسه زندگی در خیابان‌های ریو، سائوپائولو و سالوادور میدان‌های ویژه‌ای وجود ندارد. دروازه‌های موقتی — دو سنگ یا کوله‌پشتی. توپ ممکن است پف کرده باشد، اما تا تاریکی بازی می‌کنند. اینجا هیچ قاضی و هیچ مربی وجود ندارد. تنها قانونی که وجود دارد: بیشتر گل بزنید. فوتبال خیابانی دрибل، خلاقیت و توانایی بازی بدون پاس را توسعه می‌دهد. کودکان یاد می‌گیرند که با هر دو پا شوت بزنند، فینت کنند و به صورت حمله‌ای بازی کنند. بسیاری از ستارگان (رونالدینئو، روماریو، نیمار) از این مدرسه گذشته‌اند. مدارس فوتبال و جاسوسان از 7-8 سالگی جاسوسان استعدادهای برجسته را می‌بینند. آن‌ها به فاویل‌ها می‌آیند، تورنمنت‌های خیابانی را تماشا می‌کنند و تست‌ها را سازماندهی می‌کنند. بهترین‌ها را به مدارس فوتبال رایگان دعوت می‌کنند (اغلب در باشگاه‌های حرفه‌ای: «فلامنگو」，「سنتوس」，「کورینتیانس»). در آنجا مربیان، لباس و زمین مناسب وجود دارد. اما رقابت بی‌پایان است. در مدارس میزان حذف به 95% می‌رسد. اگر در 12 سالگی به تیم جوانان دعوت نشده باشید، احتمالاً کارایی شما خوب نخواهد بود. فقر به عنوان انگیزه کودکان برزیلی از فاویل‌ها از کار نمی‌ترسند. آن‌ها آماده‌اند که روزانه 6 ساعت تمرین کنند، درد را تحمل کنند و در گرما بدوند. فوتبال بلیط آن‌ها از زاغه‌های آهنی به خانه‌ای با استخر است. بسیاری از والدین تشویق می‌کنند، حتی اگر خودشان نمی‌توانند بخورند. مادر نیمار در سه شغل کار می‌کرد تا مدرسه او را پرداخت کند. پدر رونالدینئو زودتر از دنیا رفت، اما آرزو باقی ماند. داستان‌های موفقیت میلیون‌ها ن ... Читать далее