طوفان برفی و برفک در ادبیات و هنر: تصویر طبیعت به عنوان منظره‌ای متافیزیکی طوفان برفی (برفک، باد برفی، طوفان) در فرهنگ از مدت‌ها پیش دیگر تنها یک پدیده جویی نیست. آن به یک نماد چندلایه و قدرتمند تبدیل شده است که در چندین سطح معنایی کار می‌کند: از قدرت تعیین‌کننده داستان و منظره روانی تا استعاره فلسفی و آینه وجودی. تجسم هنری آن بازتاب تحول درک انسان از طبیعت است — از یک طبیعت نابودگر و قهرمانی به فضایی برای آشکار شدن درونی. 1. طبیعت به عنوان فاتوم و آزمایش (folklore، رمانتیسم، реализم) در مراحل اولیه، برفک به عنوان یک نیروی بیرونی و غیر قابل غلبه ظاهر می‌شود که نمادی از کیهان دشمنانه یا انتقام الهی است. folklore روسی: در افسانه‌ها (مثل "موروزکو"، "سنگورچکا") برفک و سرما نمایی از قدرت روح زمستانی، موروز، است که قهرمانان را آزمایش می‌کند. مقاومت در برابر او به معنای گذر از مراحل ابتدایی و نشان دادن تسلیم یا استقامت است. A.S. پوشکین، "برفک" (1830): در اینجا برفک به عنوان یک مکانیزم کلیدی تعیین‌کننده و نمادین است. او نه یک اتفاق، بلکه یک نیروی تقریباً شخصیت‌پردازی شده است که به انسان‌ها می‌خندد و زندگی‌های آن‌ها را بهم می‌ریزد. این "انگشت سرنوشت" است که در زندگی منظم دخالت می‌کند تا آن را به یک نتیجه عالی و پیشگویی شده هدایت کند. برفک در پوشکین نماد غیر منطقی است که واقعیت را تغییر می‌دهد. N.V. گوگول، "روحانيات" (تصویر پرنده‌ی سه‌تایی): طوفان به عنوان استعاره‌ای از یک راه ناشناخته، ترسناک و در عین حال عظیم برای روسیه است. "چه چیزی این فضای بی‌پایان را پیش‌بینی می‌کند؟… فضاهای قوی به طور ترسناک در درون من بازتاب خواهند یافت…" در اینجا برفک نه یک آب و هوا، بلکه طبیعت روح ملی است، قدرت تاریک و ناشناخته او. 2. برفک به عنوان منظره روانی و وجودی (ادبیات قرن 19-20) با توسعه روان‌شناسی، برفک به درون شخصیت‌ها حرکت می‌کند و به بازتاب وضعیت روحی آن‌ها، آشفتگی و از دست دادن هویت تبدیل می‌شود. ف. م. داستایفسکی، "جرم و مجازات": پس از قتل راسکولینوف، او در برفک راه می‌رود. باد برفی در اینجا نمادی از بلهه، آشفتگی درونی و احساس جدا شدن از جهان است. او احساس تنهایی، بی‌قراری و تأثیر "لabyrintus برفی" را ایجاد می‌کند که از آن بیرون نیست. آ. پ. چخوف، داستان‌ها ("ورچکا"، "در راه"): در چخوف، ... Читать далее