کارگزار و تنبل: دو قطب یک خالی در نگاه اول، کارگزار و تنبل ضد یکدیگرند. یکی نمی‌تواند بدون کار زندگی کند، دیگری نمی‌تواند خود را به انجام چیزی وادار کند. یکی در ساعت پنج صبح بیدار می‌شود تا به جلسه دعوت شود، دیگری در نیمه روز، تا به صبحانه برسد. یکی پر از کار است، دیگری پر از خالی. اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، معلوم می‌شود که آنها خیلی بیشتر از آنچه به نظر می‌رسد مشترک دارند. آنها دو روی یک سکه‌ای هستند که ما آن را «گریز از زندگی» می‌نامیم. پارادوکس اصلی: هر دو از مسئولیت فرار می‌کنند هرچند که این موضوع ممکن است عجیب به نظر برسد، اما وابسته به کارگزار و تنبل هر دو به نحوی از مسئولیت فرار می‌کنند. فقط راه‌های آنها متفاوت است. تنبل به صورت آشکار از مسئولیت فرار می‌کند: او به وظایف نمی‌پردازد، هیچ وعده‌ای نمی‌دهد، در هیچ کاری شرکت نمی‌کند. او می‌گوید «نه» یا فقط ساکت می‌ماند. استراتژی او این است که در بازی شرکت نکند تا نتواند ببازد. اما کارگزار به صورت دیگری از مسئولیت فرار می‌کند. او همه چیز را بر عهده می‌گیرد، اما اغلب چیزی که واقعاً مهم است را نمی‌گیرد. او خود را در کارهای بی‌پایان غرق می‌کند تا نتواند ببیند که او با زندگی خارج از کار خودش نمی‌تواند کنار بیاید. او مشکلات روابط خود را حل نمی‌کند، از سلامتی خود مراقبت نمی‌کند، به معنای زندگی فکر نمی‌کند. او مسئولیت بزرگ را با مسئولیت کوچک و بی‌پایان جایگزین می‌کند. هر دو از خود فرار می‌کنند تنبل و کارگزار دو مدل فرار از مواجهه با خود هستند. تنبل از طریق بی‌تحرک فرار می‌کند. او در خواب، سریال‌ها، اینترنت، بی‌تحرک فرو می‌رود. او با ترس خود مواجه نمی‌شود، زیرا به خودش فضا برای تفکر نمی‌دهد. بی‌تحرک او یک دیوار ساکت است. اما کارگزار از طریق فعالیت فرار می‌کند. او هر دقیقه‌ای را با کار پر می‌کند تا با سکوت مواجه نشود. او با ترس خود مواجه نمی‌شود، زیرا او در شلوغی ددلاین‌ها غرق می‌شود. فعالیت او نیز یک دیوار ساکت است. در هر دو حالت، انسان در حال حاضر زندگی نمی‌کند. او خود را، احساسات خود، سوالات خود را فرار می‌کند. او فقط در حالت «روشن» یا «خاموش» زندگی می‌کند. ترس مشترک از شکست تنبل و کارگزار هر دو از شکست به شدت می‌ترسند. اما این ترس به صورت‌های مختلفی خود را نشان می‌دهد. تنبل می‌ترسد که اگر شروع به انجام چیزی کند، ممک ... Читать далее