بازی و سن انسان: نئروبیولوژی و روانشناسی از دیدگاه چرخه زندگی مقدمه: بازی به عنوان نیاز بنیادی، نه مرحله‌ای سنی نظریه سنتی درباره بازی به عنوان یک امتیاز کودکی، از نظر علمی قدیمی شده است. تحقیقات مدرن در زمینه روانشناسی تکاملی، نئروبیولوژی و گیرونتولوژی ثابت کرده‌اند که فعالیت بازی یک مکانیزم تطبیقی پیوسته است که در طول تمام زندگی انسان تغییر می‌کند اما از بین نمی‌رود. بازی وظایف مختلفی در هر سنی انجام می‌دهد: از شکل‌گیری اتصالات عصبی در نوزاد تا حفظ ذخیره شناختی و روابط اجتماعی در سن پیری. کودکی (0-12 سال): بازی به عنوان محرک توسعه مغز و اجتماعی‌سازی در کودکی بازی نوع اصلی فعالیت است (به گفته وگوتسکو)، به طور مستقیم مغز و روان را می‌سازد. نئروبیولوژی: بازی سنسوموتوریک نوزاد (جابجایی اشیاء، یادگیری با لمس و چشیدن) به شکل‌گیری اتصالات سیناپتیک بین نورون‌ها در بخش‌های حسی و حرکتی قشر مغز کمک می‌کند. بازی نقش‌آفرینی داستانی کودکان پیش‌دبستانی (مادر و دختر، بیمارستان) ابزار قوی برای توسعه قشر پیش‌فرонтال، مسئول برنامه‌ریزی، کنترل انگیزه‌ها و پذیرش نقش دیگری (تئوری روان‌سازی) است. در بازی، کودک برای اولین بار یاد می‌گیرد که به قوانین پیروی کند، لذت را به تعویق بیندازد و احساسات را تنظیم کند. مثال: تحقیقات نشان می‌دهد که کودکانی که از فرصت بازی داستانی آزاد محروم شده‌اند، در آزمون‌های خودتنظیمی و همدلی نشان‌دهنده نتایج پایین‌تری هستند. آزمون معروف «تست زефیر» وولتر میشل، که پیش‌بینی‌کننده موفقیت‌های زندگی بزرگسالی است، در واقع یک سناریوی بازی با قوانین داخلی است. واقعیت جالب: در نوزادان پستانداران، از جمله انسان، پدیده‌ای به نام «نورون بازی» وجود دارد که در هیپوتالاموس جانوران (مثل موش‌ها) کشف شده است. تحریک آن باعث رفتار بازی می‌شود و سرکوب آن باعث توقف آن می‌شود. این نشان می‌دهد که بازی پایه‌های بیولوژیکی عمیقی دارد و نیاز درونی است. سن نوجوانی (12-20 سال): بازی به عنوان میدان هویت و موقعیت اجتماعی بازی تغییر می‌کند اما از بین نمی‌رود. بازی‌های با قوانین واضح و پیچیده (بازی‌های ورزشی، استراتژی‌های میز، بازی‌های ویدئویی) و آزمایش‌های اجتماعی-نقش‌آفرینی به اولویت می‌رسند. روانشناسی: بازی به عنوان میدانی برای شکل‌گیری هویت می‌شود. از طریق تجربه نقش‌های مختلف در گروه‌های اج ... Читать далее