بازی‌های زمستانی و بازی‌های برف: بین آیین، ورزش و روان‌شناسی مقدمه: برف به عنوان ماده بازی بازی‌های زمستانی که پرتاب برف‌ها (بازی برف‌ها) در میان آنها نقش مرکزی دارد، یک پدیده فرهنگی جهانی است که ریشه در دوران‌های قدیم دارد. این نه فقط سرگرمی کودکان است، بلکه یک عمل پیچیده است که در تقاطع فعالیت‌های فیزیکی، تعامل اجتماعی، رفتار آیینی و خلاقیت آماده‌سازی قرار دارد. برف به دلیل ویژگی‌های منحصر به فرد خود (پلاستیکیت، دسترسی، گذرایی) به ماده‌ای ایده‌آل برای ساخت دنیای بازی و روابط اجتماعی در فصل زمستان تبدیل می‌شود. بازی برف: ریشه‌های تاریخ‌نگاری و انسان‌شناسی عادت پرتاب برف‌ها یا یخ‌ها، احتمالاً به همان قدیمی است که آشنایی انسان با برف. ریشه‌های آن می‌توان در چندین سطح جستجو کرد: آیینی و نمادین: در جوامع باستانی، پرتاب مواد طبیعی (سنگ‌ها، برف‌ها، خاک) می‌توانست بخشی از مراسم باروری، مبارزه نمادین با ارواح زمستان یا مراسم تعهد باشد. پرتاب برف‌ها در این زمینه مدل کوچکی از تأثیر بر محیط است. نظامی و عملی: برای قوم‌های شمالی، برف‌ها ساده‌ترین سلاح پرتابی برای تمرین دقت چشم و هماهنگی در شرایط زمستانی بود. کودکان ايسکیموها با پرتاب برف‌ها به هدف تمرین می‌کردند که آماده‌سازی برای شکار آینده بود. اجتماعی و بازی: به عنوان شکل مبارزه‌ای خودجوش و آیینی‌سازی شده (جنگ با قوانین)، بازی برف‌ها به عنوان کانالی برای تخلیه انرژی، حل درگیری‌های کوچک و تقویت پیوستگی گروهی عمل می‌کند. وظایف روان‌شناختی و اجتماعی کاتارسی و کاهش تنش: بازی فرصتی اجتماعی برای تخلیه آگresse در چارچوب‌های بازی محدود ارائه می‌دهد. پرتاب برف‌ها به هدف اجازه می‌دهد که چالش، هیجان و روح رقابت را بدون وارد کردن آسیب واقعی بیان کند. توسعه مهارت‌های شناختی و حرکتی: بازی نیازمند تفکر فضایی، محاسبه مسیر، سرعت، ارزیابی فاصله، حرکات دقیق (شکل‌دهی به برف‌ها) و حرکات بزرگ (پرتاب) است. اجتماعی‌سازی و ساخت ویراستار: در فرآیند نزولی به وجود آمده در «جنگ برفی»، کودکان و نوجوانان مدل‌های رهبری، همکاری (سازی قلعه‌ها، تاکتیک تیمی)، تعیین و رعایت قوانین نانوشته («به چهره نمی‌اندازند)، «یخ در برف‌ها نمی‌گذارند») تأمل به محیط: بازی شرایط سخت زمستانی را از موانع تبدیل به منابعی برای شادی و راحتی می‌کند که روان‌شناختی راحت‌تر از پذیرش ... Читать далее