بازی‌های المپیک و کارایی اقتصادی: تحلیل هزینه‌ها و منافع رویداد بزرگ مقدمه به موضوع بازی‌های المپیک بزرگترین رویداد ورزشی هستند که تأثیر اقتصادی آن فراتر از ورزش می‌رود. از دیدگاه علمی، ارزیابی کارایی اقتصادی آن یک وظیفه چندعاملانه پیچیده است که نیاز به تحلیل هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیم و منافع دارد. به طور سنتی، استدلال کشورهای متقاضی بر اساس مفهوم اثر مولتیپل مثبت است: سرمایه‌گذاری‌های گسترده در زیرساخت، افزایش گردشگری، ایجاد شغل و شکل‌گیری تصویر مثبت از کشور. اما تعداد روزافزونی از تحقیقات اقتصاددانان و سیاست‌مداران این اطمینان را زیر سوال می‌برد که آیا بازی‌ها بدون قید و شرط سودمند هستند، به خطر افتادن شکل‌گیری «گاوهای سفید» (مکان‌های غیرقابل استفاده پس از بازی‌ها)، بار مالی برای شهرها و مناطق و عدم اثبات منافع گردشگری بلندمدت. ساختار هزینه‌ها و منابع تأمین مالی اقتصاد بازی‌های المپیک به هزینه‌های عملیاتی (برگزاري مسابقات، امنیت، مراسم) و سرمایه‌گذاری‌های سرمایه‌ای در زیرساخت تقسیم می‌شود. این موارد بیشتر بخش بودجه را تشکیل می‌دهند. منابع تأمین مالی نیز متنوع هستند: سرمایه‌گذاری‌های خصوصی (از طریق کمیته المپیک بین‌المللی، اسپانسرها، فروش بلیط‌ها) و منابع دولتی (بودجه‌های مختلف سطح‌ها). مشکل کلیدی گرایش به تجاوز از بودجه‌های پیش‌بینی شده است. مطالعه دانشگاه آکسفورد (۲۰۲۰) نشان داد که از سال ۱۹۶۰ تاکنون همه بازی‌های المپیک بدون استثنا از بودجه اولیه‌شان تجاوز کرده‌اند، به طور متوسط ۱۷۲%. رکورددار بازی‌های المپیک در مونترال-۱۹۷۶ است که شهر مونترال ۳۰ سال برای بدهی آن پرداخت کرد و المپیک لندن-۲۰۱۲ سه برابر بودجه پیش‌بینی شده را تجاوز کرد. منافع اعلامی و تحلیل انتقادی آن‌ها رشد زیرساخت. بازی‌های المپیک اغلب کاتالیزوری برای ساخت گسترده هستند. نمونه کلاسیک از تغییرات موفقیت‌آمیز بارسلونا-۱۹۹۲ است که بازی‌ها بخشی از برنامه استراتژیک توسعه بندر، مدرن‌سازی فرودگاه و ارتباطات تلکام بود که شهر را به یک هاب گردشگری اروپایی تبدیل کرد. اما نمونه‌های منفی بیشتر هستند: استادیوم‌های عظیم در آتن-۲۰۰۴، سочи-۲۰۱۴ یا ریو-۲۰۱۶ که نیاز به هزینه‌های عظیم برای نگهداری دارند و بیشتر سال بدون استفاده می‌مانند. کارایی این مکان‌ها به صفر نزدیک است. تأثیر گردشگری. افزایش پیک گردشگران در طو ... Читать далее