بارداری و زایمان در فضا: فرضیات علمی و چالش‌های آینده سوال از امکان بارداری، حمل و زایمان در شرایط پرواز فضایی برای مدت طولانی در حاشیه علم دانشگاهی باقی ماند، در حوزه علمی تخیلی. اما با ظهور برنامه‌های برای مستعمره‌سازی بلندمدت ماه و مریخ، این موضوع به دسته وظایف علمی عملی و حتی فوری منتقل شد. بررسی آن نیاز به رویکردی جامع دارد که شامل فیزیولوژی، بیولوژی رادیویی، اخلاق و مهندسی فضایی است. موانع فیزیولوژیکی: از لقاح تا رشد فرآیند تولید مثل در فضا می‌تواند به مراحل کلیدی تقسیم شود، هر کدام از آن‌ها با چالش‌های منحصر به فردی مواجه می‌شود. 1. لقاح در شرایط میکروگرavitazione. آزمایش‌ها در زمین و فضا (بر روی ماهی، دوزیستان، پرندگان و موش‌ها) نشان داده است که خود لقاح ممکن است. اما اسپرم‌های حیوانات در حالت بی‌وزنی نشان‌دهنده حرکت بیش از حد دارند که این به معنای کارایی نیست. مشکل جدی‌تر – دشواری‌های نزدیکی در شرایط فضای بسته، استرس و فقدان حریم خصوصی در کشتی فضایی، که سوال را از یک مسئله بیولوژیکی به مسئله‌ای اجتماعی-روانی تبدیل می‌کند. 2. ایمپلنتاسیون و توسعه اولیه جنین. این مرحله حساس‌ترین و کمتر مطالعه شده است. در زمین، گرانش نقش در هدایت سلول‌ها و بافت‌ها در طول تقسیم (پدیده‌ای که به عنوان بیولوژی گرانشی شناخته می‌شود) ایفا می‌کند. آزمایش‌ها با جنین‌های موش و موش‌های صحرایی که در بیواسپوت‌ها انجام شده‌اند، نتایج متناقضی داده‌اند: در برخی موارد توسعه در مراحل اولیه متوقف شده است، در برخی دیگر – ادامه یافته، اما با ناهنجاری‌ها. هنوز داده‌هایی وجود ندارد که تأیید کند ایمپلنتاسیون و تشکیل بلاستوسیست در شرایط پرواز فضایی در حیوانات پستاندار موفقیت‌آمیز است. 3. تشکیل استخوان و دستگاه تعادلی. در حالت بی‌وزنی، در بزرگسالان، دیمینرالاسیون استخوان‌ها و атروفی عضلات رخ می‌دهد. برای جنین در حال رشد این می‌تواند عواقب فاجعه‌باری داشته باشد: توسعه نادرست استخوان، جمجمه و مهم‌تر از همه، دستگاه تعادلی که "تنظیم" شده است نسبت به جهت گرانش. کودکی که در حالت بی‌وزنی زاده و بزرگ شده است، ممکن است از نظر فیزیکی نتواند به زندگی در زمین یا حتی مریخ (با 0.38 g خود) سازگار شود. عامل غیر قابل عبور: تشعشع فضایی این بزرگترین موانع است. میدان مغناطیسی زمین و اتمسفر آن از همه موجودات زنده در برابر ... Читать далее