تیشتار و تیشتار-یاشت: نور آسمانی که خشکسالی را شکست می‌دهد در تقویم زرتشتی جشن‌هایی وجود دارند که نه تنها تغییر فصول را یادآوری می‌کنند، بلکه نمایشی مقدس از داستان آفرینش جهان را بازتولید می‌کنند. یکی از برجسته‌ترین و شاعرانه‌ترین آن‌ها تیشتار (Tištar) است که نیز به تیرگان (Tirgan) یا جشن تیرگان (Jashn-e Tirgan) معروف است. این جشن تابستانی است که تیشتریا (Tištrya) را که خدای بارش باران و باروری است و با ستاره برجسته شب، سیاروس، مرتبط است، گرامی می‌دارد. اما معنای این روز از چارچوب تقویم کشاورزی فراتر می‌رود: این داستانی از نبرد کیهانی، از قدرت قربانی و از این که چگونه نور و آب تاریکی و خشکسالی را شکست می‌دهند. معانی و معنا: از ستاره تا بارش باران تیشтар — جنگجوی آسمانی تیشтар نه تنها یک خدای انتزاعی است. در سنت زرتشتی او یک یزدا است، یعنی «ارزش‌مند به عبادت»، که سیاروس را نمادینه می‌کند. سیاروس پرترین ستاره در آسمان است و در گذشته، طلوع هلیاکالیک (اولین ظهور در آسمان صبح) آن به معنای شروع گرما تابستانی و از همه مهم‌تر، نزدیک شدن فصل باران برای ایران بود. تیشтар ستاره‌ای است که آب زنده‌بخش را می‌آورد. نام او به معنای «پیوند به سه ستاره» است و به طور مستقیم با نور و افتخار مرتبط است. افسانه پیروزی بر آپاوشا میتولی مرکزی که بر اساس آن جشن برگزار می‌شود، یک دعوای اپیک است که در هشتمین شعر آvesta، "تیشتر-یاشت" (Tir-yashت) توصیف شده است. بر اساس این باور، تیشтар به مبارزه با آپاوشا (Apaosha)، هیولای خشکسالی، برمی‌خیزد. این مبارزه به شکل دو اسب صورت می‌گیرد: تیشтар به عنوان یک اسب زیبا با گوش‌های طلایی ظاهر می‌شود و دشمن او به عنوان یک اسب زشت و سیاه. در ابتدا هیولا برنده می‌شود و تیشتار را به دلیل فقدان احترام و قربانی از سوی مردم ضعیف می‌کند. خدایه به آخور مازدا، آفریننده همه چیز، فراخوانده می‌شود که با انجام قربانی مداخله می‌کند. با این قدرت، تیشتار دوباره به جنگ برمی‌خیزد و در نهایت آپاوشا را شکست می‌دهد. سپس باران‌های مورد انتظار بر روی زمین‌های خشک و مرتع‌ها فرود می‌آید و زندگی و باروری را می‌آورد. این افسانه اهمیت بنیادی قربانی‌ها در سنت زرتشتی را برجسته می‌کند. افسانه آرش شکارچی علاوه بر نبرد کیهانی، جشن تیرگان نیز با افسانه شجاعانه آرش شکارچی (Arash-e Kamangir) ... Читать далее