ایده آشتی در الهیات عید ميلاد: تجسد به عنوان بازسازی هم‌بودي مقدمه: آشتی به عنوان یک رخداد اوطنیکی در الهیات مسیحیت، عید ميلاد (تجسد) نه تنها جشن تولد بنیانگذار مذهب است، بلکه یک رخداد اوطنیکی بنیادی از آشتی است. موضوع بحث، نه آشتی خصوصی، روانی یا اجتماعی است، بلکه بازسازی ارتباط شکسته شده بین آفریننده و آفریده، بین آسمان و زمین، بین انسان و خداوند است. آشتی در این زمینه، نتیجه ورود خدا به فضای انزوا و رنج انسان با هدف شفا و وحدت با خود اوست. اساس‌های بогословی: شکاف و غلبه بر آن انسان‌شناسی کلاسیک مسیحیت از مفهوم گناه اولیه (یا شکاف وجودی) می‌آید که منجر به: انزوا از خدا (از دست دادن ارتباط مستقیم). عدم هماهنگی بین آدمیان (تاریخ قائن و هابیل). ناهماهنگی با طبیعت (از دست دادن آرایش بهشت). عید ميلاد، به عنوان عمل تجسد، اولین و ضروری‌ترین قدم به سوی شفا از این شکاف سه‌گانه است. خدا نه تنها از دور پیام آشتی می‌فرستد — او خود به عنوان «واسطه» (1 تيموتئوس 2:5) وارد وجود انسان می‌شود و به عمق وجود انسان‌ها می‌رود. سنت افanasius the Great (قرن چهارم) این فکر را به صورت کوتاه بیان کرده است: «خدا به انسان شد تا انسان به خدا شود». تجسد، آغاز فرآیند مقدس‌سازی (theosis) است، یعنی بازسازی شباهت و وحدت از دست رفته. خداشناسی آشتی: پل از گودال لگوی تجسد، مسیح عیسی، در وقوع رخداد ميلاد، به عنوان یک پل زنده بین دو طبیعت است. کاملیت خدايت و کاملیت انسانیت: بر اساس تعالیم خالدين، در مادر مسیح، دو طبیعت — الهی و انسانی — به صورت غیرمتجانس، غیرقابل‌شکاف، غیرقابل‌ جدا و غیرقابل‌ جدا با هم ترکیب شده‌اند. این شرط اوطنیکی امکان آشتی را فراهم می‌کند: تنها آن کسی که واقعاً خدا و واقعاً انسان است، می‌تواند انسان را با خدا وحدت دهد. جشن ميلاد، نمایی از این وحدت پیوندی است. کنوسیس (کاهش خود) به عنوان روش آشتی: آپostoل پاول در نامه به فیلپی (2:6-7) مکانیزم آشتی را توضیح می‌دهد: مسیح، «با اینکه شباهت به فرزند خدا… خود را خوار کرد، به عنوان یک برده، خود را به انسان‌ها شبیه کرد». خدا با استفاده از قدرت و زور و اجبار با جهان خود آشتی نمی‌کند، بلکه با سقوط خود، تمامی آسیب‌پذیری‌های انسانی خود را برمی‌گیرد (بی‌توانایی نوزاد، فقر، وابستگی). آشتی به دست نمی‌آید «از بالا به پایین»، بلکه از طریق همبستگی با ... Читать далее