ایده صلح و رفاه در مذاهب: مبانی الهی و اعمال فرهنگی مقدمه: سلام، ایرن، سلام، آخیمسا مفاهیم صلح و رفاه در سیستم‌های مذهبی جایگاه مرکزی دارند و به عنوان آرمان آخرالزمانی، ضرورت اخلاقی و ایده‌آل اجتماعی عمل می‌کنند. اما معنای آن‌ها و راه‌های دستیابی به آن‌ها به طور رادیکالی در میان هر مذهب بر اساس انسان‌شناسی پایه، کیهان‌شناسی و سoteriology متفاوت است. تحلیل علمی نه تنها تنظیمات اعلانی را، بلکه مکانیزم‌های ساختاری را که مذاهب پیشنهاد می‌کنند تا خشونت را برطرف کنند و رفاه را تضمین کنند، شناسایی می‌کند. این مفاهیم در دialektik بین وضعیت درونی فرد و هماهنگی جامعه، بین خیر معنوی و خیر مادی وجود دارند. مذاهب ابراهیمی: عهد، عدالت و مملکت الهی در یهودیت، مسیحیت و اسلام، صلح و رفاه به شدت با ایده عهد (دو قرارداد) بین خدا و بشریت مرتبط هستند که اجرای آن به برکت منجر می‌شود. یهودیت: مفهوم کلیدی «شلم» (שלום) است. این نه تنها عدم جنگ است، بلکه تمامیت، پолнایی، رفاه و هماهنگی در روابط بین مردم و خدا است. رفاه (برکت مادی) به عنوان پیامد عدالت و پیروی از تورا در نظر گرفته می‌شود. پیامبران (یوشع، میخائیل) دوران مسیحاییه (مسیحایی) همه‌گیر را اعلام کردند که در آن عدالت اجتماعی شرط لازم است («...و نیزه‌ها را به کاهی‌ها تبدیل خواهند کرد...» یوشع ۲:۴). شبه‌عید و سال جشن — مکانیزم‌های نهادی برای بازسازی تعادل اجتماعی و اقتصادی هستند. مسیحیت: صلح (ایرین — εἰρήνη) هدیه‌ای است که توسط مسیح («صلح را به شما می‌گذارم، صلح مایه خود را به شما می‌دهم» یوحنا ۱۴:۲۷) آورده شده است. این در ابتدا آشتی بین انسان و خدا و از طریق او با دیگران است. صلح درونی قلب پیش از صلح بیرونی است. مفهوم رفاه مسیحیت دوگانه است: از یک سو، مملکت الهی به عنوان وضعیت کامل هماهنگی به عنوان آرمان؛ از سوی دیگر، نگرش انتقادی به ثروت مادی («ترجیح دارد که شتر از سوراخ سوزن بگذرد...» متی ۱۹:۲۴). ایده‌آل، نه به اندازه کافی ثروت مادی، بلکه پолнایی معنوی و همکاری انجمنی است (عمل‌های رسولان). اسلام: صلح (سالم — سلام) یکی از نام‌های خدا است. «دار السالم» (خانه صلح) نشان‌دهنده بهشت و در ایده‌آل جامعه مسلمانان. صلح از طریق تسلیم کامل به اراده خدا به دست می‌آید که نظم عادلانه‌ای ایجاد می‌کند. رفاه و ثروت اجتماعی و اقتصادی (بارکات — نعمت، وف ... Читать далее