انسان و احساس او از مناظر کوهستانی: نئرواستیزیک بلندایی مقدمه: از واکنش بیولوژیکی تا تفسیر فرهنگی احساس انسان از مناظر کوهستانی یک فرآیند روانی-فیزیولوژیکی و فرهنگی پیچیده است. این یک عملیات غیرفعال "خواندن" اطلاعات بصری نیست، بلکه یک گفتگو فعال است که در آن شبکه‌های عصبی قدیمی که مسئول ارزیابی تهدید و امنیت، احساسات زیبایی شناسی شکل گرفته از تاریخ هنر و تجربه شخصی شرکت می‌کنند. مطالعه علمی این پدیده در نقطه تلاقی روانشناسی شناختی، نئرواستیزیک، روانشناسی محیط زیستی و فرهنگ‌شناسی قرار دارد و توضیح می‌دهد که چرا کوه‌ها هم می‌ترسند و هم جذاب هستند، هم سرکوب می‌کنند و هم بلندایی می‌کنند. اساس‌های نئروبیولوژیکی: واکنش‌های ذاتی به "پروتو-مناظر" مغز انسان در ساوانا آفریقا تکامل یافته است و سیستم‌های پایه‌ای احساس او تنظیم شده‌اند تا به برخی الگوهای خاص مناظر محیطی که از نظر بقاء مفید هستند، پاسخ دهد (تئوری بیوفیلی ا.او. ویلسون). اما کوه‌ها "استیمول فوق‌العاده‌ای" هستند که واکنش‌های شدیدی را القا می‌کنند: واکنش به دیدگاه و پناهگاه: ساختار بصری مناظر کوهستانی اغلب شامل: دیدگاه (پروسپکت) — مناظر باز و پانورامایی از بلندی‌ها که امکان نظارت استراتژیک بر منطقه را فراهم می‌کند و سیستم‌های جستجوی منابع و ارزیابی فرصت‌ها را فعال می‌کند. پناهگاه (رئفجیوم) — مکان‌های پنهان و حفاظت شده (غارها، مناطق کوهستانی جنگلی، دره‌ها) که به طور ناخودآگاه به عنوان پناهگاه‌های امن در نظر گرفته می‌شوند. ترکیب پروسپکت و رئفجیوم که در کوه‌ها وجود دارد، محیطی ایده‌آل از نظر مغز قدیمی ایجاد می‌کند که باعث احساس هم هیجان و هم امنیت می‌شود. فعال‌سازی هسته آمیگدالا و احساس بلندایی: عظمت، عمودی بودن و خطرپذیری کوه‌ها (شبه‌پایه‌ها، برف‌افکنی) ممکن است هسته آمیگدالا را فعال کند — مرکز مغزی که مسئول پردازش ترس و هیجانات عاطفی است. اما وقتی در امنیت (در پلناریوم) قرار دارید، مغز این هیجان را نه به عنوان ترس خالص، بلکه به عنوان یک تجربه بلندایی (سوبلیم) تفسیر می‌کند — ترکیبی از ترس، احترام و لذت از مشاهده قدرت برتر. این به کارکرد سیستم پاداش (منطقه تحتانی نیم‌کره و هسته‌های مجاور) مربوط است. احساس فрактالیته و پیچیدگی: مناظر طبیعی، از جمله مناظر کوهستانی، ساختار فрактالی (همسان‌سازی فرم‌های مختلف مقیاس) دارند. ت ... Читать далее