الگوریتم پیری خوشحال: تحلیل پیری موفق مفهوم «پیری خوشحال» در علم مدرن از انتظار پذیرش استراحت شایسته به مدل فعال «پیری موفق» (successful aging) تکامل یافته است. اما استفاده از واژه «الگوریتم» برای این فرآیند نیاز به تحلیل انتقادی دارد. برخلاف توالی دقیق اقدامات که به نتیجه قطعی منجر می‌شود، این مدل شامل مجموعه‌ای از استراتژی‌های انطباقی، عوامل و پیکرها است که احتمال رضایت روانی و خوشبختی در دوران سالمندی را به طور آماری افزایش می‌دهد. این مدل بر اساس تحقیقات بین‌رشته‌ای در gerontology، روان‌شناسی، نوروبیولوژی و جامعه‌شناسی ساخته شده است. 1. اجزا کلیدی مدل: از رع و کان به تئوری‌های مدرن. مدل بنیادی «پیری موفق» توسط ج. رع و ر. کان در اواخر دهه 1980 پیشنهاد شد. آنها سه عنصر مرتبط را شناسایی کردند: احتمال کم بیماری و معلولیت. توانایی‌های شناختی و فیزیکی بالا. انجمن فعال در زندگی (engagement with life). منتقدان مدل به «فعالیت‌گرایی» و تعیین‌شده بودن آن اشاره کردند که امکانات رضایت‌مندی در حضور بیماری مزمن را نادیده می‌گیرد. رویکردهای مدرن مانند نظریه بهینه‌سازی انتخابی با جبران (P. Baltes) سناریوی انعطاف‌پذیرتری پیشنهاد می‌کنند: فرد مسن به طور آگاهانه اهداف کلیدی را انتخاب می‌کند (انتخاب)، منابع را برای دستیابی به آنها بهینه می‌کند و مکانیزم‌های جبرانی را در از دست دادن برخی از عملکردها توسعه می‌دهد (مثلاً استفاده از دفترچه یادداشت برای جبران کاهش حافظه عملی). واقعیت جالب: مطالعه لونگیتوید هارواردی توسعه بزرگسالان، که در سال 1938 آغاز شد و همچنان ادامه دارد، به طور قاطع نشان داده است که عامل کلیدی برای زندگی خوشحال و طولانی نه سطح کلسترول یا ژنتیک است، بلکه کیفیت روابط نزدیک. روابط اجتماعی قوی از پیری زودرس محافظت می‌کند، به عنوان یک буфер در برابر استرس عمل می‌کند و رضایت از زندگی را افزایش می‌دهد. 2. پایه‌های عملی پیری انطباقی. بر اساس داده‌های تجربی می‌توان چندین راه عملی برای حمایت از رضایت‌مندی را شناسایی کرد: فعالیت شناختی و فیزیکی: اصل «استفاده یا از دست دادن». انعطاف‌پذیری مغز در طول زندگی حفظ می‌شود. یادگیری زبان جدید، بازی روی سازهای موسیقی، حل مسائل پیچیده، تمرینات فیزیکی (به ویژه تمرینات هوازی، مانند پیاده‌روی اسکاندیناوی) ایجاد پیوندهای عصبی جدید را تحریک می ... Читать далее