استادیوم به عنوان معبد: معماری مقدس جهان مدرن مقدمه: از جنگل مقدس تا جام بتنی نظریه استادیوم به عنوان معبد، نه استعاره‌ای است و نه بازتابی از واقعیت عمیق اجتماعی-انسان‌شناختی. مقدس‌سازی ساختمان‌های ورزشی به دوران باستان بازمی‌گردد، جایی که اولمپیا با معبد زئوس و استادیوم خود، یک مجموعه مذهبی-ورزشی بود. در جامعه سکولار مدرن، استادیوم نقش‌های کلیدی معبد را به عهده گرفته است: او مکان یک مراسم جمعی، عبادت به مقدس‌ترین‌ها (اتلان‌ها)، تجربه کاتارسیس و بیان هویت است. تحلیل علمی این پارادایم از طریق شمول نشانه‌شناسی معماری، جامعه‌شناسی و فلسفه آن را آشکار می‌کند. کدهای معماری مقدس‌سازی معماری استادیوم به طور آگاهانه یا ناخودآگاه، ویژگی‌های ساختمان‌های مقدس را کپی می‌کند: مرکزی‌سازی و بسته‌بودن جهان: شکل جام‌مانند (یونانی: stadion — مکان برای مسابقات) یک تمنوس جدا از جهان بیرون (ناحیه مقدس) ایجاد می‌کند. همه نگاه‌ها به مرکز معطوف می‌شوند — به میدان، که مشابه آتشگاه یا معبد است، جایی که عمل اصلی انجام می‌شود. سقف استادیون‌های مدرن، مانند سقف‌های کلیسای بازل، فضای را احاطه می‌کند و متحد می‌کند. ایرархی فضای: تریبون‌ها بر اساس وضعیت اجتماعی و اقتصادی (لاژ، بخش‌های وی‌پی، تریبون‌های عمومی) سازمان‌دهی می‌شوند، مشابه ایerarچی در معبد. مرکز مقدس نه تنها میدان، بلکه « جام» (چаша) جام قهرمانی نیز است که در لحظات کلیدی حمل می‌شود. نور و صدا: سیستم‌های نورپردازی و صوتی مدرن، تأثیر حضور الهی را ایجاد می‌کنند. چشمان پروژکتورها، مانند نور از شیشه‌های رنگی، توجه را به سمت خود می‌کشند و یک محیط ایجاد می‌کنند. صدای غرش تریبون‌ها — صدای جمعی انجمن، مشابه آوازهای نماز. تئاتر رитуالی هر رویداد در استادیوم یک مراسم دقیق است که ساختار آن با مراسم مذهبی مطابقت دارد: پروسه (ورود): ظهور تیم‌ها و داوران — ورود زاهدان و شرکت‌کنندگان در مراسم است. شعار (اعتراف به ایمان): ارائه کلمات شریفه اولمپیا یا کلمات شریفه ورزشی مشابه اعلام نماد ایمان است. زمان مقدس و قربانی: بازی یا مسابقه در یک زمان خاص، از زندگی روزمره جدا شده، جریان دارد. ورزشکار «قربانی» را می‌آورد — اوج تلاش و استرس، زخم‌ها، تمرینات سخت. ظهور الهی (نمایان شدن): گل، پیروزی، رکورد — لحظات آشکارترین آشکارشدن، که خوشی جمعی ایجاد می‌کند. همدلی: پ ... Читать далее