شپانگر در مورد انسان‌گرایی سوم: انتقاد از روح موزه و جستجوی انسان‌شناسی جدید در زمینه بحران هوشمندی فرهنگ اروپا در دهه‌های ۱۹۲۰-۱۹۳۰، به موازات ایده «انسان‌گرایی سوم» ورونر یگر، تفسیر منحصر به فرد و تند این ایده، که متعلق به فیلسوف و معلم آلمانی ادوارد شپانگر (۱۸۸۲–۱۹۶۳) است، به وجود آمد. اگر یگر نجات را در بازگشت به ایده‌های کلاسیک پایدی به عنوان نیروی شکل‌دهنده می‌دید، شپانگر انسان‌گرایی کلاسیک را به شدت انتقاد کرد و نسخه‌ای انسان‌شناسی‌ای از «انسان‌گرایی سوم» ارائه داد که به چالش‌های مدرن توجه دارد. انتقاد از انسان‌گرایی دوم و تشخیص بحران شپانگر، یکی از پیشروان فلسفه زندگی و Geisteswissenschaftliche Pädagogik (پدagogik، مبتنی بر علوم روحانی)، در کار «فلسفه جوانی» (۱۹۲۴) و دیگر متون، تشخیص سختگیرانه‌ای ارائه داد. به نظر او، ایده‌های «دوم» یا نهوگومانیستیک، در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، در اوایل قرن بیستم به یک رابطه فرمایشی و «موزه‌ای» با کلاسیکیت تبدیل شده‌اند. فرهنگ کلاسیک به مجموعه‌ای از مدل‌های مرده برای پیروی تبدیل شده است، یک کانون زیبایی‌شناختی، بی‌حیاتی که از انرژی زندگی محروم شده است. تدریس زبان‌های باستانی به یک هدف خودکاملی تبدیل شده است، یک تمرین رиторیک، جدا از مشکلات واقعی شخصیت در حال شکل‌گیری. این «انسان‌گرایی موزه‌ای» در برابر نihilism، تفکر تکنوکراتیک و بلایای اجتماعی که پس از جنگ جهانی اول به دنبال داشت، ناتوان ماند. انسان‌گرایی سوم به عنوان پدagogik «شکل‌های روحانی» و «انسان فعال پاسخ شپانگر، «انسان‌گرایی سوم» بود که باید از جداافتادگی بین میراث فرهنگی و زندگی غلبه کند. هسته اصلی آن، نه بازسازی کانون کلاسیک، بلکه انسان‌شناسی پدагогی، متمرکز بر توسعه شکل‌های داخلی و ذاتی انسان، شکل‌های روحانی (seelische Strukturen). شپانگر شش نوع اصلی شخصیت ایده‌آل (تئوریک، اقتصادی، زیبایی‌شناختی، اجتماعی، سیاسی، مذهبی) را برشمرده است که هر کدام روش منحصر به فردی برای برخورد با جهان دارند. وظیفه تربیت، نه تحمیل یک مدل واحد (قهرمان کلاسیک یا دانشمند) است، بلکه شناسایی و پرورش شکل روحانی غالب در هر جوان خاص، کمک به او برای به دست آوردن قوانین داخلی و جهت‌گیری ارزشی خود. بنابراین، انسان‌گرایی سوم شپانگر، انسان‌گرایی رشد است، نه الگو. میراث کلاسیک (و هر میراث دیگری) با ... Читать далее