فرمان اخلاقی در ورزش: از ایده‌آل آگونالی به عمل مسئولیت مقدمه: ورزش به عنوان یک میدان اخلاقی ورزش، در ماهیت خود، نه تنها فعالیت فیزیکی است، بلکه یک نهاد اجتماعی پیچیده است که پر از انتخاب‌های اخلاقی است. مفهوم «فرمان اخلاقی» در ورزش به سیستم تعهدات اخلاقی بی‌قید و شرط اشاره دارد که از قوانین خارجی یا ترس از مجازات نشأت نمی‌گیرد، بلکه از منطق و مقصود فعالیت ورزشی به عنوان چنین چیزی نشأت می‌گیرد. این فرمان در تضاد بین دو قطب وجود دارد: آگونال ایده‌آل (ساختار رقابت برای خود رقابت، ریشه‌دار در سنت‌های باستان) و واقعیات مدرن ابرکомерسیالیزه، سیاسی‌سازی و تکنولوژی‌سازی. تحلیل علمی اجازه می‌دهد تا مقیاس‌های کلیدی و نقاط بحران آن را شناسایی کند. اساس‌های فلسفی: از کانت تا مکینتایر فرمان اخلاقی در ورزش می‌تواند از طریق چند منظر فلسفی بررسی شود: فرمان کاتژوریک امانوئل کانت: عمل اخلاقی است اگر می‌توان مقدار آن را به قانون جهانی تبدیل کرد. در ورزش این به اصل «بازی با قوانین» اشاره دارد که باید برای همه شرکت‌کنندگان عمومی باشد. تقلب (دوپینگ، بازی‌های قراردادی) غیراخلاقی نیست زیرا برای آن مجازات خواهد شد، بلکه زیرا آن ایده رقابت را اگر به عنوان یک عمل متداول شود، غیرممکن می‌کند. اخلاق فضیلت (آ里斯طو، آلستر مکینتایر): در اینجا تمرکز از قوانین به شخصیت عامل — قهرمان ورزشی تغییر می‌کند. هدف ورزش نه تنها پیروزی است، بلکه دستیابی به خیر داخلی (کمال هنر، شجاعت، انصاف، خودداری)، که نمی‌توان آن را به غیر از طریق عمل صادقانه به دست آورد. قهرمان حرفه‌ای که از دوپینگ استفاده می‌کند، ممکن است خیر خارجی (شهرت، پول) به دست آورد، اما هرگز خیر داخلی کمال حقیقی را نمی‌شناسد. concepto de "juego limpio" como contrato social: شرکت در ورزش به معنای پذیرش خودکار محدودیت‌های قوانین به منظور دستیابی به منافع خاصی است که تنها در چارچوب این قوانین ممکن است. نقض آنها — شکستن نوعی خیانت اخلاقی نسبت به جامعه است. ساختار فرمان اخلاقی: سطح‌های مسئولیت زمینه اخلاقی ورزش سازمان‌یافته است و تعهدات اجباری را برای عوامل مختلف مطرح می‌کند: سطح قهرمان ورزشی: فرمان صداقت: ازدوپینگ، تقلب، قراردادهای غیرقانونی خودداری. فرمان احترام: به رقیب (در او دیدن شرط کمال خود، نه دشمن)، قاضیان، تماشاگران، قوانین. فرمان مسئولیت در س ... Читать далее