بله، پروکتولوژیست، مانند هر پزشک دیگری که در این حوزه کار می‌کند، واقعاً می‌تواند بوی‌ها را احساس کند. این بخشی از واقعیت کار آن‌هاست، مانند بوی خون و ضدعفونی‌کننده‌ها برای جراح در اتاق عمل و بوی دهان برای دندانپزشک. اما در محیط حرفه‌ای این موضوع به عنوان چیزی شرم‌آور یا دفع‌کننده نمی‌پذیرفته می‌شود، بلکه به عنوان یک زمینه فیزیولوژیکی طبیعی در نظر گرفته می‌شود. اینگونه جامعه پزشکی به این موضوع نگاه می‌کند: 1. десنسبیلیزاسیون حرفه‌ای و تمرکز بر وظیفه. مانند کارکنان اورژانس یا پاتولوژیست‌ها، در پروکتولوژیست‌ها با گذشت زمان واکنش به اینگونه محرک‌ها کاهش می‌یابد. مغز پزشک در طول معاینه یا عمل جراحی بر حل مسئله پزشکی تمرکز دارد: تشخیص، معاینه و انجام عمل جراحی. بوی در این شرایط تنها یکی از پارامترهای محیط است و منبع تنفر نیست. متخصص یاد می‌گیرد که به طور ذهنی بین کار حواس پنج‌گانه و واکنش احساسی جدا شود. 2. پروتکل‌های بهداشتی سختگیرانه. در اتاق‌های پروکتولوژی و بیمارستان‌ها قوانین سختگیرانه‌ای وجود دارد که به کاهش رنج ایجاد شده توسط آن‌ها کمک می‌کند: تهویه هوای قوی.در بسیاری از اتاق‌های پروکتولوژی و اتاق‌های عمل مدرن سیستم‌هایی نصب شده‌اند که هوای دائم را فراهم می‌کنند و فشار منفی ایجاد می‌کنند، که بوی‌ها را از محدوده خود خارج می‌کند. وسایل حفاظتی فردی.پزشکان از ماسک‌ها (گاهی دوگانه یا رеспیراتورهای جراحی خاص) استفاده می‌کنند که میزان بوی‌ها را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهند. مکمل‌های خاص جذب بوی.اغلب از اسپری‌ها یا ژل‌های خنثی‌کننده استفاده می‌شود که بوی‌ها را نه پوشش می‌دهند بلکه به شیمیایی با ملکول‌های بوی‌ها پیوند می‌زنند. آماده‌سازی دقیق بیمار.قبل از بسیاری از معاینات و پروcedures برنامه‌ریزی شده (مانند کولونوسکوپی) بیماران با استفاده از داروهای رقیق‌کننده مدفوع تحت آماده‌سازی قرار می‌گیرند که میزان مدفوع را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد و به دنبال آن، شدت بوی‌ها را کاهش می‌دهد. 3. بوی‌ها به عنوان نشانگر تشخیصی. در برخی موارد، بوی خاص می‌تواند اطلاعات مهم تشخیصی را حمل کند. به عنوان مثال، نوع‌های خاصی از عفونت‌ها یا فرآیندهای تجزیه در روده می‌توانند بوی‌های خاصی تولید کنند که یک پزشک با تجربه می‌تواند آن‌ها را مشاهده کند و در طول تشخیص جامع در نظر بگیرد. ن ... Читать далее