این یک سوال فلسفی و علمی بسیار عمیق است که تا به حال اتیولوژیست‌ها و زووپسیکولوژیست‌ها درباره آن بحث کرده‌اند. پاسخی قطعی وجود ندارد، اما تحقیقات مدرن اجازه می‌دهد تا نتایج بسیار قانع‌کننده‌ای استخراج کنیم. اگر به طور خلاصه بگویم: سگ‌ها در مفهوم انسانی دارای وجدان نیستند — به عنوان یک سیستم پیچیده از اصول اخلاقی، احساس گناه و پشیمانی از اشتباهات انتزاعی. اما آنها بنای بیولوژیکی مهمی برای آن دارند — «پیش-وجدان» یا مکانیزم عاطفی که به آنها اجازه می‌دهد بفهمند که رفتارهایشان باعث ناخرسندی صاحب می‌شود. ما چه چیزی را در سگ‌ها به عنوان «وجدان» می‌پذیریم؟ بیشتر اوقات ما این رفتار سگ را به عنوان «احساس گناه» تعبیر می‌کنیم: سر فرو افتاده، گوش‌ها به هم چسبیده، تکان دادن دم به سمت خود، تغییر نگاه، تلاش برای پنهان شدن یا برعکس، لیسیدن آرام. این رفتار را زمانی می‌بینیم که مثلاً سگ را در حال خراب کردن چیزها یا پیدا کردن لکه‌ای روی کف خانه می‌گیریم. اما تحقیقات انجام شده در زمینه کینولوژی نشان می‌دهد که این احساس گناه به خاطر اشتباه انجام شده نیست، بلکه واکنشی به خشم و ناخرسندی صاحب است که سگ آن را پیش‌بینی می‌کند. آزمایش کلیدی: به سگ غذای ممنوع داده می‌شود و سپس صاحب می‌رود. وقتی او برمی‌گردد، بخشی از سگ‌ها بدون توجه به اینکه آیا خورده‌اند یا نه، مورد سرزنش قرار می‌گیرند. معلوم شد که سگ‌هایی که سرزنش شده‌اند، حالت «گناهکارانه‌ای» نشان می‌دهند، حتی اگر بی‌گناه بودند. واکنش آنها بستگی به رفتار صاحب در آن لحظه دارد. آنها به خوبی تون صدای ما، وضعیت بدن و حالت چهره ما را درک می‌کنند. هوش احساسی و همدلی: بنای پیش-وجدان با اینکه سگ‌ها احتمالاً درباره اخلاق فکر نمی‌کنند، آنها دارای هوش احساسی و همدلی پیشرفته هستند. توانایی همدلی: سگ‌ها می‌توانند «مبتلا به» احساسات صاحبان خود شوند. آنها استرس، غم و شادی ما را حس می‌کنند. این توسط تحقیقاتی که نشان می‌دهد سطح کورتیزول (هورمون استرس) در سگ با سطح کورتیزول صاحب هماهنگ می‌شود، تایید شده است. درک قوانین اجتماعی گروه: سگ‌ها حیوانات گروهی هستند و اجداد آنها، گرگ، با قوانین سختگیرانه رفتاری در گروه زنده می‌مانده‌اند. برای آنها بسیار مهم است که روابط اجتماعی خود را حفظ کنند و از اخراج جلوگیری کنند. ناخرسندی رهبر گروه (صاحب) یک تهدید مستقیم به ... Читать далее