فوتبال — دنیای شور و حرارت است. اما برخی از هواداران، شورشان به خشم می‌انجامد و خشم به جنگ تبدیل می‌شود. در سراسر جهان، گروه‌های اльтرس وجود دارند که حمایت از تیم مورد علاقه‌شان شامل آوازخوانی نیست، بلکه دعواها با چاقو، شلیک گلوله و حتی جنگ خیابانی با پلیس است. هواداران فوتبال بیراهه‌ای که بیشترین خشونت را نشان می‌دهند نه تنها عاشق تیم خود هستند، بلکه زندگی‌شان را بر اساس کد اخلاقی‌ای می‌گذرانند که خون رقیب (هوادار تیم دیگر) جایزه است. این آدم‌ها چه کسانی هستند؟ چرا اینقدر خشمگین هستند؟ و چرا فوتبال برای آن‌ها میدان جنگ شده است و نه بازی؟آرژانتین: بارا-بارا به عنوان یک روش زندگیدر آرژانتین، فوتبال‌های بدحال را «بارا-بارا» می‌نامند. این‌ها گروه‌های غیرعادی نیستند، بلکه ساختارهای مافیایی خوب سازماندهی شده‌اند. آن‌ها فروش بلیط‌ها، پارکینگ‌ها را کنترل می‌کنند، حتی بر انتخاب بازیکنان و مربیان تأثیر می‌گذارند. گروه‌های معروف‌ترین آن‌ها در باشگاه‌های «بoca هونیرس» (La 12) و «ریور پلایت» (Los Borrachos del Tablón) هستند. دعوا بین آن‌ها ده‌ها زندگی را از دست داده است. در سال ۲۰۲۶، برخورد‌ها ادامه دارد، حتی با وجود خطوط پلیس. بار‌های آرژانتینی با چاقو ضربه می‌زنند، از سنگ و بمب‌های مولوتوف استفاده می‌کنند. مرگ‌های ناشی از این دعواها معمول است. پلیس اغلب ناتوان است، زیرا اльтرس با قاچاق مواد مخدر و سیاستمداران فاسد در ارتباط هستند. برای آن‌ها فوتبال تنها بهانه‌ای برای نشان دادن قدرت و حساب و کتاب است.ایتالیا: فرهنگ اльтرس با ریشه‌های سیاسیультرس ایتالیایی کلاسیک خشونت در فوتبال هستند. گروه‌هایی مانند «کماندو اльтرس کوروا سود» (میلان)، «ایردروکوبیلی» (لازیو) و «ویکینگ» (یوونتوس) به خاطر خشونت‌هایشان معروف هستند. در دهه‌های ۱۹۸۰-۱۹۹۰، آن‌ها در واقع فوتبال ایتالیا را به گروگان گرفته‌اند: دعواها در استادیوم‌ها، حمله به زمین بازی، قتل پلیس. پس از تراژدی در استادیوم «ایزل» (۱۹۸۵، ۳۹ هوادار یوونتوس کشته شد) و مرگ پلیس فیلیپو راتچی (۲۰۰۷)، دولت قوانین را سخت‌تر کرد. اما اльтرس به خودی خود تطبیق یافتند: آن‌ها از خشونت هوشمندانه استفاده می‌کنند — ضربه‌های در جمعیت، چهره‌هایشان را با بالاکلاوا می‌پوشانند. بسیاری از گروه‌ها با جنبش‌های سیاسی افراطی در ارتباط هستند: «لازیو» با نئوفاشیست‌ها ... Читать далее