وضعیت آنابیوز در فضانوردان برای پروازهای بین‌سیاره‌ای طولانی: علمی-تخیلی یا پزشکی آینده؟ ایده قرار دادن فضانوردان در وضعیت آنابیوز مصنوعی (یا استازیس) برای پروازهای چند ماهه یا چند ساله بین‌سیاره‌ای مدتهاست از صفحات علمی-تخیلی به برنامه‌های تحقیقاتی جدی ناسا، آژانس فضایی اروپا (ESA) و شرکت‌های خصوصی (مثلاً SpaceX) منتقل شده است. این ایده دیگر به عنوان یک حرکت داستانی در نظر گرفته نمی‌شود، بلکه به عنوان یک فناوری بالقوه‌ای برای مأموریت‌های اکتشافی با سرنشین به مریخ و دیگر سیارات، که می‌تواند موانع فیزیولوژیکی، روانی و لجستیکی را برطرف کند، در نظر گرفته می‌شود. 1. چالش‌های فنی و پزشکی پروازهای طولانی. پرواز به مریخ در سناریوی معمول با سرنشین فعال 6-9 ماه طول می‌کشد. این موضوع مشکلات پیچیده‌ای ایجاد می‌کند: مصرف منابع: اعضای خدمه اکسیژن، آب، غذا مصرف می‌کنند و پسماندها تولید می‌کنند. برای مأموریت‌های طولانی‌مدت این موضوع نیاز به مقدار زیادی باربری دارد که این موضوع را از لحاظ اقتصادی و فنی غیرقابل تحمل می‌کند. فرسایش بدن در حالت بی‌وزنی: با وجود سیستم‌های فیزیکی، فضانوردان دچار کاهش حجم عضلات، دیمینرال‌سازی استخوان‌ها (تا 1-2٪ در ماه)، تغییرات قلبی-عروقی و اختلالات بینایی می‌شوند. استرس روانی: حضور طولانی‌مدت در فضای بسته، یکنواختی، فاصله از زمین، انزوا اجتماعی و احتمال درگیری‌های بین فردی خطرات جدی برای سلامت روانی را به همراه دارد. اشعه‌بندی رادیوактивی: در فضا، خارج از محافظت از میدان مغناطیسی زمین، خدمه تحت تأثیر تابش‌های کیهانی و رویدادهای پروتون خورشیدی قرار می‌گیرند که خطرات سرطانی و آسیب به سیستم عصبی مرکزی را افزایش می‌دهد. وضعیت استازیس کنترل شده به طور نظری می‌تواند همه این مشکلات را کاهش دهد. 2. مدل‌های طبیعی: خواب زمستانی و تورپور. دانشمندان آنابیوز را از صفر اختراع نمی‌کنند، بلکه سعی می‌کنند مکانیزم‌های موجود در طبیعت را بازسازی و بهبود بخشند: خواب زمستانی واقعی در سنجاب‌ها، سنجاب‌های صحرایی و خفاش‌ها: کاهش شدید متابولیسم تا 85-99٪، کاهش دمای بدن به سطح‌هایی نزدیک به صفر، کاهش ضربان قلب و تنفس. نقص اصلی — چرخه‌های بیداری خودبه‌خود، که برای بدن انرژی مصرفی دارند. خواب زمستانی خرس: وضعیت کمتر عمیقی که تا 6 ماه طول می‌کشد، با کاهش دمای بدن و متابولیسم متوسط، ... Читать далее