آموزش به عنوان سرمایه‌گذاری در انسان: ضرورت اقتصادی و پروژه انسانی پارادایم دیدگاه آموزش به عنوان سرمایه‌گذاری در گفتار عمومی امروزی غالب است. این رویکرد که ریشه در نظریات «سرمایه انسانی» نیمه دوم قرن بیستم دارد، هزینه‌های آموزش را نه به عنوان مصرف被动، بلکه به عنوان سرمایه‌گذاری فعال در نظر می‌گیرد که می‌تواند بازدهی بلندمدت داشته باشد – نه تنها برای فرد بلکه برای جامعه به طور کلی. اما پشت این اصطلاح اقتصادی پیچیده‌ای از ترکیب منافع مادی و معنوی وجود دارد که نه تنها شغل بلکه خود شخصیت را شکل می‌دهد. اساس‌های نظری: از آدام اسمیت تا گری بکر ایده ارزش اقتصادی آموزش به آدام اسمیت بازمی‌گردد که در کتاب «ثروت ملل» (1776) اشاره کرده است که کسب مهارت‌های مفید «هزینه واقعی را دارد» که در نهایت با سود بازمی‌گردد. اما نظریه سیستماتیک «سرمایه انسانی» توسط اقتصاددانان تئودور شولتس و پس از آن گری بکر (برنده جایزه نوبل در سال 1992) توسعه یافت. بکر در کتاب خود «سرمایه انسانی» (1964) به صورت ریاضی ثابت کرد که آموزش، آموزش حرفه‌ای و بهداشت می‌توانند کارایی نیروی کار را افزایش دهند و در نتیجه حقوق آینده فرد را نیز افزایش دهند. او انتخاب در favor از تحصیلات دانشگاهی را به عنوان تصمیم سرمایه‌گذاری در نظر گرفت که هزینه‌های مستقیم (هزینه تحصیلات) و هزینه‌های جایگزین (درآمد ناخالص حاصل از سال‌های تحصیلات) را با ارزش فعلی حقوق آینده بالاتر مقایسه می‌کند. بازده مادی: اعداد و واقعیات داده‌های تجربی به طور کلی این نظریه را تأیید می‌کنند. بر اساس ارزیابی OECD، افراد با تحصیلات عالیه در کشورهای عضو سازمان به طور متوسط 50٪ بیشتر از کسانی که تنها مدرسه را تمام کرده‌اند، درآمد دارند. واقعیت جالبی که باید ذکر شود: مطالعه‌ای که توسط بانک سن پترزبورگ و RANHIGS در سال 2021 برای روسیه انجام شده است، نشان می‌دهد که سهم تحصیلات عالیه در سطح درآمد فرد حدود 40٪ است که بیشتر از هر عامل دیگری است، از جمله وضعیت اجتماعی خانواده. علاوه بر درآمد شخصی، سرمایه‌گذاری اجتماعی در آموزش منجر به منافع کلان اقتصادی می‌شود: افزایش پتانسیل نوآوری کشور، افزایش درآمدهای مالیاتی، کاهش هزینه‌های اجتماعی (چون افراد تحصیل‌کرده کمتر بیکار می‌شوند و به طور کلی سالم‌تر هستند). بازده‌های غیرمادی: سرمایه‌گذاری در کیفیت زندگی اما محدو ... Читать далее