آلن تورن در مورد جامعه‌شناسی پس از جامعه‌شناسی: از جامعه به سوی فرد مقدمه: بحران پارادایم کلاسیک آلن تورن (زاده 1925)، یکی از برجسته‌ترین جامعه‌شناسان فرانسوی در نیمه دوم قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، در آثار بعدی خود (مانند "جامعه‌شناسی"، "کریتیک معاصر"، "تفکر دیگری"، "پس از بحران" و غیره) تزیسیس رادیکالی را در مورد نیاز به غلبه بر "جامعه‌شناسی کلاسیک" پیشنهاد داد، که به گفته او، مأموریت فکری آن به پایان رسیده است. این جامعه‌شناسی کلاسیک، که بر اساس نظریات دورکهایم، مارکس و وبر بنا شده است، به گفته تورن، "جامعه‌شناسی جامعه" است: آن اجتماعی‌ها را به عنوان اشیاء در نظر می‌گیرد، نهادها، ساختارها و سیستم‌ها را بررسی می‌کند و رفتار افراد را با عمل اجتماعی‌های خارجی توضیح می‌دهد (طبقه، اصول و رacionalization). تورن مدعی است که در شرایط مدرن پس از مدرن (یا پسامدرن) جامعه به عنوان یک سیستم یکپارچه و متحد، تحت قوانین واضح، دیگر وجود ندارد. به جای آن، جریان‌های فشرده، جهانی‌سازی شده اطلاعات، سرمایه و مدل‌های فرهنگی جایگزین شده‌اند. بنابراین، جامعه‌شناسی باید یک موضوع و روش جدید پیدا کند. تز کلیدی: از "جامعه" به "عمل اجتماعی" و "فرد" قلب پروژه "جامعه‌شناسی پس از جامعه‌شناسی" تغییر پارادایم است. کریتیک "جامعه": تورن معتقد است که مفهوم "جامعه" به عنوان یک ایدئولوژی مета-اجتماعی، افسانه‌ای شده است که در واقع درگیری‌ها و فرآیندها را پنهان می‌کند. آن به فرهنگ عمومی، نهادهای مرکزی و مرزهای واضح اشاره دارد — همه این‌ها که توسط جهانی‌سازی، مولتی‌کلتوریسم و انقلاب اطلاعاتی تضعیف می‌شوند. جامعه‌شناس دیگر نمی‌تواند "جامعه فرانسوی" یا "جامعه صنعتی" را به عنوان مونولیت‌ها بررسی کند. موضوع جدید: جنبش‌های اجتماعی و درگیری‌های فرهنگی. باید توجه به این نکته معطوف شود که چگونه جامعه توسط خود آفرینان آن در شرایط درگیری تولید می‌شود. اصلی‌ترین آفرینان معاصر برای تورن طبقات در معنای مارکسیستی نیستند، بلکه جنبش‌های اجتماعی (زیست‌محیطی، فمینیستی، جنبش‌های حقوق اقلیت) هستند که مبارزه می‌کنند نه برای توزیع ثروت، بلکه برای کنترل "تاریخی‌گی" — مدل‌های فرهنگی اصلی تولید، دانش و اخلاق که جامعه خود را با آنها می‌سازد. بازگشت فرد: این مهم‌ترین و اصیل‌ترین چرخش. تورن می‌گوید: "بازگردیم به بازیگرانی که م ... Читать далее